کتاب شامل 27 قصه از 27 نویسنده ی معاصر ایران تا قبل از انقلاب سال 57 می باشد که معیار اصلی انتخاب قصه ها رئال بودن آن ها بوده البته مرحوم محمد علی سپانلو در مقدمه ی کتاب به این موضوع اشاره کرده که در بند رئالیسم محدود کننده ی قرن نوزدهم نبوده. بین تمام قصه ها قصه ی "هجرت سلیمان" آقای "محمود دولت آبادی" به نظر من قوی ترین قصه بود. فهرست نویسندگان و  آثاری که از ایشان در این کتاب چاپ شده به شرح زیر است:

صادق هدایت: زنى که مردش را گم کرد

بزرگ علوى: گیله مرد

صادق چوبک: کفترباز

م. ا. به‌آذین: یک روز

عبدالرحیم احمدى: مارافساى

سیمین دانشور: صورتخانه

جلال آل احمد: جشن فرخنده

ابراهیم گلستان: مد و مه

بهرام صادقى: سراسر حادثه

تقى مدرسى: شب بارانی

غلامحسین ساعدى: خاکسترنشین‌ها

جمال میرصادقى: برف‌ها، سگ‌ها، کلاغ‌ها

غ. داوود: پوکر روباز

اسلام کاظمیه: جشن عروسى

فریدون تنکابنى: ماشین مبارزه با بى‌سوادى

مهشید امیرشاهى: نام، شهرت، شماره شناسنامه …

نادر ابراهیمى: باد، باد مهرگان

هوشنگ گلشیرى: مردى با کراوات سرخ

احمد محمود: شهر کوچک ما

ناصر تقوایى: روز بد ــ عاشورا در پائیز

محمود دولت‌آبادى: هجرت سلیمان

امین فقیرى: گرگ

جواد مجابى: نوعى حالت چهارم

احمد مسعودى: کار

رضا دانشور: آنچه فردا بینى و پس‌فردا بینى و پسان‌فردا

اسماعیل فصیح: عقد

امیرحسین روحى: بر مزارى بیدار