با توجه به اینکه همه ما نقاط کوری در افق دیدمان داریم، بزرگ‌ترین امیدمان برای اصلاح به این است که اطمینان حاصل کنیم در تالار آینه‌ها نیستیم؛ در تالاری که در آن تنها تصاویر مخدوش خواست‌ها و باورهایمان را تماشا می‌کنیم. ما (در مقابل بله‌قربان‌گوها) به چند نه‌قربان‌گوی معتمد در زندگی‌مان نیاز داریم؛ به منتقدانی که مشتاق ترکاندن حباب توجیه‌های ما باشند و اگر خیلی از واقعیت دور شدیم، ما را به آن بازگردانند. این مسئله به‌ویژه برای کسانی که در قدرتند اهمیت بسزایی دارد.

#کی_بود،_کی_بود؟_(چرا_و_چگونه_اشتباهاتمان_را_توجیه_می‌کنیم؟) #Mistakes_were_made_(but_not_by_me)، #کرول_توریس و #الیوت_آرونسن، مترجم #سما_قرایی، #نشر_گمان، ص ۱۰۳