یک رهبر خوب باید قادر باشد که مردم را نسبت به نادانی‌شان آگاه کند، بدون آنکه باعث شود احساس حماقت بکنند. این ساده نیست. یک روش این است که ثابت کنید همه نادان هستند، نه فقط شخصی که با آن صحبت می‌کنید. نادانی به این مربوط است که چقدر می‌دانید، درحالی‌که احمق بودن نسبت به دیگران است، اگر همه نادان باشند، پس هیچ‌کس احمق نیست.
مسئولیت رهبران همچنین این است که از نادانی خود آگاه شوند و به طور مؤثری از دانش و مهارت دیگران بهره ببرند. رهبران قوی به‌واسطه احاطه خود با افرادی که درک عمیقی نسبت به مسائل خاص دارند، از جامعه آگاهی بهره می‌برند. از همه مهم‌تر اینکه رهبران قوی به آن متخصصین گوش فرا می‌دهند. رهبری که پیش از تصمیم‌گیری، زمان قابل‌توجهی را صرف جمع‌آوری اطلاعات و صحبت با دیگران می‌کند، می‌تواند به‌مثابه رهبری بی‌اراده، ضعیف و فاقد بصیرت تلقی گردد. یک رأی‌دهنده بالغ کسی است که تلاش کند قدر رهبری را که به پیچیدگی جهان و دشواری درک آن اذعان دارد بداند.

#توهّم_آگاهی #چرا_هیچ‌گاه_در_اندیشیدن_تنها_نیستیم؟، #استیو_اسلومن #فیلیپ_فرنباخ، مترجمان #مینا_تربتی #محسن_فشی، #کتاب_کوله‌پشتی، صص ۲۳۶ و ۲۳۷