کنز البلاغه (جلد اوّل) گنجینهای از فرمایشات گرانبهای امیرالمؤمنین امام علی علیهالسلام
چنین پروردگاری شایستهی ستایش و نیایش است
خداوندا، تو شایستهی زیباترین توصیفهایی و در خورِ آنی که بسیار بسیار تو را بستایند. اگر به تو آرزومندیم، چون تو بهترینی برای آرزو شدن و اگر به تو امیدواریم، چون تو گرامیترین کس هستی برای امید بستن. بار الها! به من توان دادی به مدحی بپردازم، که جز به مدح تو زبان نمیگشایم و جز تو را ثنا نمیگویم. من روی سخن و حمد و ثنایم را به کسی (غیر از تو) که کانون ناامیدی و مواضع شک و تردید هستند، متوجّه نمیسازم. (پروردگارا) تو زبان مرا از اینکه به مدح یکی از آدمیان بگشایم و به ثناخوانی مخلوقات آفریده شدهی تو به کار بندم، باز داشتی.
خداوندا! هر ستایشگری، از کسی که او را ستوده، چشمداشت پاداشی و انتظار عطایی دارد، همانا من امیدوارم که تو مرا به ذخایر رحمت و گنجینههای آمرزش خود، راهنما باشی. بار الها! این مقام و جایگاه کسی است که تو را به توحیدی که فقط مخصوص توست، ستایش میکند و جز تو، کسی را سزاوار این ستایشها و ثناها نمیداند. (پروردگارا!) من به تو نیاز دارم؛ نیازی که جز فضل و بخشش تو، چیز دیگری آن را جبران نمیکند و فقر و احتیاجی، که جز جود و کرَم تو هیچ چیز دیگری آن را برطرف نمیکند. پس در این مقامِ مناجات، خشنودی و رضای خود را به ما ارزانی دار و دستِ نیازِ ما را از دامن غیرِ خود، کوتاه گردان، که تو بر هر چیز توانایی.
نهجالبلاغه، خطبه ۹۱
نقل شده در #کنز_البلاغه_(جلد_اوّل) #گنجینهای_از_فرمایشات_گرانبهای_امیرالمؤمنین_امام_علی_علیهالسلام، #محمّدرضا_باوفا، نشر #اندیشمندان_جوان، ص ۱۳۶