بخود گفتم: «راستی عجب است!» عاقل‌ترین زن جهان نیز (راکوماری آمریت کور) نیز برفراز یکی از تپه‌های دهلی همین نظر را اظهار داشته و بمن چنین تأکید کرده بود: «عزیزم! زنان در سرتاسر جهان سروته يك كرباسند. بهر نژاد و آب‌وهوا و مذهب تعلق داشته باشند در اصل با هم یکسانند زیرا طبیعت انسان تغییرپذیر نیست.» آیا حق به جانب او نیست؟ وقتی درست به وضع زن از این سوی تا آن سوی جهان می‌نگریم مشاهده می‌کنیم که عموماً بطور غیرطبیعی و در اشتباه محض بسر می‌برند و اعم از اینکه مانند حیوانات در باغ‌وحش جدا از مردان زندگی کنند و یا آنکه مانند کلاغ‌های سیاه تمام بدن را در چادرهای سیاه پنهان سازند و یا آنکه مانند جنگجویان باستانی به دلاوریهای حیرت‌انگیز پردازند و سینه خود را مملو از نشان‌ومدال کنند هیچ کدام چنانچه باید از سعادت حقیقی و از مزایای اصلی جنس خود برخوردار نیستند.
به (لورین) گوشزد کردم که همه زنان کم‌وبیش راه غلطی را پیش گرفته‌اند که جز رنج‌وعذاب پایانی ندارد. وردی که امروز بر سر زبان تمام زنان جهان جاری است عبارت از استقلال و پیشرفت است. در هر نقطه‌ای از جهان که فرود می‌آمدم بهمین دو کلمه برمیخوردم که گفتی مانند آدامس در دهانها جویده میشود غافل از اینکه این آدامس ممکن است معده آنانرا سخت ناراحت کند.
***
پس از گردش در دور جهان بهمان نقطه مبدا باز گشته بودم. در این گردش جز چرخیدن یکنواخت و یکسان همه زنان دور يك محور رنج و بدبختی احمقانه چیز جالبی ندیده و به این نتیجه رسیده بودم که هیچ کدام چنانچه باید راه نيك‌بختی حقیقی را تشخیص نداده‌اند.

#جنس_ضعیف، #اوریانا_فالاچی، ترجمه #ویدا_مشفق، نشر #انتشارات_صفی‌علیشاه، صص ۱۹۸-۲۰۰