حضرت عیسی (ع) کوری را دید که علاوه بر کوری، مبتلا به فلج و جذام بود و در عین حال حمد و شکر خدا می‌کرد. عیسی (ع) پرسید: دیگر برای چه حمد می‌کنی؟! عرض کرد: زیرا که خداوند، مرا از بسیاری گرفتاریها که دیگران به آن‌ها مبتلا هستند، نجات داده است حضرت عیسی پرسید: نعمتی را که خداوند به تو داده است کدام است؟ عرض کرد: خداوند متعال، نعمت معرفت خویش را به من عطا فرموده است. ملاحظه می‌شود که این شخص ابدأ نظر به جزئیات نداشت و می‌دانست که اگر همه نعمتها باشد و معرفت نباشد گویا که هیچ چیز نیست. آنگاه حضرت عیسی (ع) دست بر او کشید و او از تمام امراض ظاهری شفا یافت. پس معلوم شد که اگر بنده‌ای بر خدای خود، ایراد و اعراض نکند، روی آنرا دارد که بگوید: «اللّهم انت السلام» یعنی: «خداوندا! تو از هر نقص، سالم و از هر عیب منزهی».

#نشان_از_بی‌نشانها، #علی_مقدادی_اصفهانی، #انتشارات_جمهوری، صص ۴۷۰ و ۴۷۱