به نظر من این شفقت و مهربانی نیست که با افراد غمگین و ناشاد، صرف‌نظر از این‌که چه اتفاقی برایشان رخ داده است، همچون آدم‌های عاجز، ناامید، درمانده و بی‌کفایت رفتار کنیم. مهربانی و دلسوزی یعنی ایمان به حقیقت، واقعیت و این‌که مردم می‌توانند حقیقت را دریابند، بپذیرند و با آن کنار بیایند و در جهت نفع خود از آن استفاده کنند. مهربانی حقیقی آن است که مردم را یاری کنیم تا به خودشان کمک کنند.
بر اساس تجربه من، کمک به مردم برای آن‌که بتوانند مشکلات روان‌شناختی خود را یک انتخاب ببینند یک آگاهی آزادی‌بخش است. آن‌گاه این راز غبارآلود و ترس این‌که چیزی فراسوی کنترل آن‌ها به طور ناگهانی بر ایشان مستولی می‌شود نیز از میان می‌رود. حالا دیگر می‌دانند که انتخاب دیگری نیز وجود دارد و اقدام بر اساس این انتخاب‌های جدید و مؤثر آن‌ها را آزاد می‌سازد تا یک زندگی مملو از خلاقیت سالم و غیرآسیب‌زا را کشف و تجربه کنند.

#تئوری_انتخاب #درآمدی_بر_روان‌شناسی_امید، #دکتر_ویلیام_گلسر، مترجم: #دکتر_علی_صاحبی، نشر #سایه_سخن، صص ۲۸۳ و ۲۸۴