به نام خدا

قرار نیست که همه، همیشه‌ی خدا شاد باشند! به نظر من خیلی کم پیدا می‌شود کسی که همیشه خوشحال باشد. احتمالاً آدم برای رسیدن به شادی، گاهی مجبور است غم را تحمل کند. گاهی وقت‌ها آدم خیال می‌کند که اگر به فلان خواسته‌اش برسد، حسابی خوشحال می‌شود. ولی وقتی بِهِش می‌رسد، اصلاً خوشحال نمی‌شود. ممکن است آدم وقتی در جست‌وجوی چیزی است، خوشحال‌تر از موقعی باشد که واقعاً آن را به دست آورده است.

#پسری_که_آبرویش_رفت!، #لوئیس_سکِر، ترجمه‌ی #پروین_علی‌پور، نشر #نشر_چشمه، ص ۱۲۸