"بدون علاقه، رشد فکری امکان نخواهد داشت. علاقه جزء لاینفک توجه و درک کردن است. می‌توان از طریق تنبیه یا فعالیتهای لذت‌بخش، در افراد ایجاد علاقه کرد؛ اما بدون علاقه پیشرفتی وجود نخواهد داشت" (وایتهد، [۱۹۲۹] ١٩٦٧، ص ٣٧).

نقل شده در #آموزش_تفکر_انتقادی، #چت_مایرز، ترجمه #دکتر_خدایار_ابیلی، #سازمان_مطالعه_و_تدوین_کتب_علوم_انسانی_دانشگاهها_(سمت)، ص ۵۱