کلیسای جامع

نویسنده: ریموند کارور

کلیسای جامع مجموعه ای از داستان های کوتاه از ریموند کارور است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شده است. ارور در داستان کلیسای جامع و دیگر داستان‌های کوتاهی که نوشته تصاویری دقیق از یاس و سرشکستگی زندگی در آمریکا را نشان داده است. شخصیت‌های داستان‌های او همیشه دچار مشکلاتی می‌شوند که راه حلی ندارند. این واقع‌بینی در همه داستان‌های او به چشم می‌خورد.
در واقع کاور در این کتاب بیشتر به تنهایی و سرگشتگی آدمها و ناپایداری اوضاع پرداخته است ،ناپایداری اوضاع و اطراف انسان ها ، احساسات ، تنهایی و سرگشتگی.....

اما رئالیسم عریان آثار کارور به استیصال یقه چرک ها می پردازد و از مردمی می گوید که مدام در هراس به سر می برند. آثار او نمونه ی مجسم مینیمالیسم است و در نوشته هایش مختصری چاشنی رمانتیسیسم مخلوط شده است.
دنیای آنها دنیایی است که استیصال در آن موج می زند.

نکته جالب این است که : کارور اولین اثری را که نوشت، نگاهی به ایران و تاریخ هخامنشی داشت. و کاش امروز زنده بود و می دید که آثارش در ایران با چه استقبال گسترده ای روبه رو می شود. 

حق تکثیر:
نیلوفر، 1384

منبع: http://ketabnak.com

عباس معروفی

کاش آدمی
عشقش را بردارد
برود یک گوشه‌ی دنج
زیر آفتاب
روی مهتاب...لابلای خواب
به صدای پای اینهمه عابر
بی‌تفاوت نشود
فقط برای یک صدای پا
دلش هُری بریزد
کاش عشق 
مثل خواب معصومانه‌ات
ساده باشد.

کلیسای جامع

مدتها بود که کتاب جدیدی رو معرفی نکرده بودم حالا میخوام براتون از "کلیسای جامع و چند داستان دیگر" اثر ریموند کارور بگم.این کتاب به قیمت ۴۵٠٠ تومان اثر ریموند کارور به ترجمه خانوم فرزانه طاهری توسط انتشارات نیلوفر چاپ شده است.

اگر به ادبیات کارور آشنایی داشته باشید میدانید که ادبیات استیصال و ترس و افسردگی است.کارور از زندگی آدمهای این قرن میگوید.آدمهایی که به ظاهر در حال زندگیند اما انگار در پیله تنهایی و درماندگی در حال پوسیده شدن هستند.آدمهای کارور همین ماهاییم. زندگی خود ما در قالب کلمات کارور بیان میشود.قصه هایش هیچ چیز عجیب و غریبی ندارد.منتظر اتفاقات خارق العاده هم نباید در داستانهایش بود.اصلا تو اینگونه فکر کن که کارور یک روز از زندگی من و تو را در قالب داستانی کوتاه بر صفحه کاغذ میاورد و بعد این میشود قصه کاروری.

شاید یکی از علتهایی که انقدر این داستانها تنها و یخ زده به نظر میرسند این باشد که ادبیات کارور خالی از عاطفه است.هیچ کجای قصه ها او نمیخواهد با کلمات دلی دل من و تو را بدست آورد و یا بلرزاند.کارور تنها از واقعیت زندگی میگوید و این -همین این- واقعیت زندگی در دنیای امروز است که اینگونه بی روح و سرد جلوه میکند.

من ادبیاتش را دوست دارم اما نمیتوانم آن را با شدت و حدت به تو پیشنهاد بدهم.اگر اهل خواندن اینگونه فضاها باشی پس به دنبال کارور برو اما اگر دلت هپی اند آمریکایی میخواهد دور و بر کارور نگرد که دپ خواهی زد!!!!!!(لحن کلام خود کارور بود ها نه من)

منبع: http://biyataberavim.persianblog.ir

روز 17 ربیع الاول (29 دی)

در وقتى كه روز بلند شود دو ركعت نماز كند در هر ركعت بعد از حمد ده مرتبه اِنّا اَنْزَلْناهُ و ده مرتبه توحيد بخواند و بعد از سلام در مصلاّى خود بنشيند و اين دعا بخواند اَللّهُمَّ أنت حيّ لا تموت و خالق لا تغلب و بديء لا تنفد و قريب لا تبعد و قادر لا تضادّ و غافر لا تظلم و صمد لا تطعم و قيّوم لا تنام و عالم لا تعلّم و قويّ لا تضعف و عظيم لا توصف و وفيّ لا تخلف و غنيّ لا تفتقر و حكيم لا تجور و منيع لا تقهر و معروف لا تنكر و وكيل لا تخفى و غالب لا تغلب و فرد لا تستشير و وهّاب لا تملّ و سريع لا تذهل و جواد لا تبخل و عزيز لا تذلّ و حافظ لا تغفل و قائم لا تزول و محتجب لا ترى و دائم لا تفنى و باق لا تبلى و واحد لا تشتبه و مقتدر لا تنازع.

اللّهمّ إنّي أسألك بعلم الغيب عندك، و قدرتك على الخلق أجمعين، أن تحييني ما علمت الحياة خيرا لي و أن تتوفّاني إذا كانت الوفاة خيرا لي و أسألك الخشية في الغيب و الشّهادة و أسألك اللّهمّ كلمة الحقّ في الغضب و الرّضا و أسألك نعيما لا ينفد و أسألك الرّضا بعد القضاء و أسألك برد العيش بعد الموت و أسألك لذّة النّظر إلى وجهك الكريم آمين ربّ العالمين.

اللّهمّ إنّي أسألك بمنّك الكريم و فضلك العظيم أن تغفر لي و ترحمني يا لطيف، الطف بى في كلّ ما تحبّ و ترضى.

اللّهمّ إنّي أسألك فعل الخيرات و ترك المنكرات و حبّ المساكين و مخالطة الصّالحين و أن تغفر لي و ترحمني و إذا أردت بقوم فتنة فقنى غير مفتون و أسألك حبّك و حبّ من يحبّك و حبّ كلّ عمل يقرّبني إلى حبّك.

اللّهمّ بحقّ محمّد صلّى اللّه عليه و آله حبيبك، و بحقّ إبراهيم خليلك و صفيّك و بحقّ موسى كليمك و بحقّ عيسى روحك و أسألك بصحف إبراهيم و توراة موسى و انجيل عيسى و زبور داود و فرقان محمّد صلّى اللّه عليه و آله و أسألك بكلّ وحي أوحيته و بحقّ كلّ قضاء قضيته و بكلّ سائل أعطيته و أسألك بكلّ اسم أنزلته في كتابك و أسألك بأاسمائك الّتي استقلّ بها عرشك فأسألك بأسمائك الّتي وضعتها على النّار فاستنارت، و أسألك بأسمائك الّتي وضعتها على اللّيل فأظلم، و أسألك بأسمائك الّتي وضعتها على النّهار فأضاء، و أسألك بأسمائك الّتي وضعتها على الأرض فاستقرّت.

و أسألك باسمك الأحد الصّمد الّذي ملأ أركان كلّ شيء و أسألك باسمك الطّهر الطّاهر المبارك الحيّ القيّوم، لا إله إلا هو الرّحمان الرّحيم و أسألك بمعاقد العزّ من عرشك و مبلغ الرّحمة من كتابك و بأسمائك العظام و جدّك الأعلى و كلماتك التّامّات، أن ترزقنا حفظ القرآن و العمل به و الطّاعة لك و العمل الصّالح و أن تثبت ذلك في أسماعنا و أبصارنا و أن تخلط ذلك بلحمي و دمي و مخّي و شحمي و أن تستعمل بذلك بدني و قوّتي، فانّه لا يقوى على ذلك إلا أنت وحدك لا شريك لك.

يا اللّه الواحد الرّبّ القدير، يا اللّه الخالق الباريء المصوّر، يا اللّه الباعث الوارث، يا اللّه الفتّاح العزيز العليم، يا اللّه الملك القادر المقتدر، اغفر لي و ارحمني انّك أنت أرحم الرّاحمين.

اللّهمّ انت قلت و قولك الحقّ: «اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» ^١فأسألك يا اللّه باسمك الّذي دعاك به آدم صلّى اللّه عليه فأوجبت له الجنّة و أسألك باسمك الّذي دعاك به شيث بن آدم فجعلته وصيّ أبيه بعده، أن تستجيب دعاءنا و أن ترزقنا إنفاذ كلّ وصيّة لأحد عندنا و أن تقدّم وصيّتنا أمامنا.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به إدريس فرفعته مكانا عليّا، أن ترفعنا إلى أحبّ البقاع إليك و تمنّ علينا بمرضاتك و تدخلنا الجنّة برحمتك.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به نوح فنجّيته من الغرق، و أهلكت القوم الظّالمين، ان تنجينا ممّا نحن فيه من البلاء.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به هود فنجّيته من الرّيح العقيم أن تنجينا من بلاء الدّنيا و الاخرة و عذابهما.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به صالح فنجّيته من خزي يومئذ أن تنجينا من خزي الدّنيا و الاخرة و عذابهما.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به لوط فنجّيته من المؤتفكة و المطر السّوء أن تنجينا من مخازي الدّنيا و الاخرة.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به شعيب فنجّيته من عذاب يوم الظّلّة أن تنجينا من العذاب إلى روحك و رحمتك.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به إبراهيم فجعلت النّار عليه بردا و سلاما أن تخلّصنا كما خلّصته و أن تجعل ما نحن فيه بردا و سلاما كما جعلتها عليه و أسألك باسمك الّذي دعاك به إسماعيل عند العطش و أخرجت من زمزم الماء الرّويّ أن تجعل مخرجنا إلى خير و أن ترزقنا المال الواسع برحمتك.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به يعقوب فرددت عليه بصره و ولده و قرّة عينه أن تخلّصنا و تجمع بيننا و بين أولادنا و أهالينا.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به يوسف فأخرجته من السّجن أن تخرجنا من السّجن و تملّكنا نعمتك الّتي أنعمت بها علينا.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به الأسباط فتبت عليهم و جعلتهم أنبياء، أن تتوب علينا و ترزقنا طاعتك و عبادتك و الخلاص ممّا نحن فيه.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به أيّوب إذ حلّ به البلاء فقال: ربّ أَنِّي مَسَّنِيَ اَلضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ اَلرّٰاحِمِينَ ^١فاستجبت له و كشفت عنه ضرّه، و رددت عليه أهله و مثلهم معهم رحمة منك و ذكرى للعابدين، اللّهمّ إنّي أقول كما قال: ربّ أَنِّي مَسَّنِيَ اَلضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ اَلرّٰاحِمِينَ فاستجب لنا و ارحمنا و خلّصنا و ردّ علينا اهلنا و مالنا و مثلهم معهم رحمة منك و اجعلنا من العابدين لك.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به موسى و هارون فقلت عزّزت من قائل: قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمٰا أن تستجيب دعاءنا و تنجينا كما نجّيتهما.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به داود فغفرت ذنبه و تبت عليه أن تغفر ذنبي و تتوب عليّ إنّك أنت التّواب الرّحيم.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به سليمان فردت عليه ملكه و أمكنته من عدوّه و سخّرت له الجنّ و الإنس و الطّير، أن تخلّصنا من عدوّنا و تردّ علينا نعمتك و تستخرج لنا من أيديهم حقّنا و تخلّصنا منهم إنّك على كلّ شيء قدير.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به الّذي عنده علم من الكتاب على عرش ملكة سبا أن تحمل اليه، فإذا هو مستقرّ عنده، أن تحملنا من عامنا هذا إلى بيتك الحرام حجّاجا و زوّارا لقبر نبيّك صلّى اللّه عليه و آله.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به يونس بن متّى في الظّلمات: أَنْ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ اَلظّٰالِمِينَ ^١فاستجبت له و نجّيته من بطن الحوت و من الغمّ و قلت عزّزت من قائل: وَ كَذٰلِكَ نُنْجِي اَلْمُؤْمِنِينَ ^٢فنشهد أنّا مؤمنون و نقول كما قال لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ اَلظّٰالِمِينَ فاستجب لي و نجّني من غمّ الدّنيا و الآخرة كما ضمنت أن تنجي المؤمنين.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به زكريّا و قال: رَبِّ لاٰ تَذَرْنِي فَرْداً وَ أَنْتَ خَيْرُ اَلْوٰارِثِينَ ^٣فاستجبت له و وهبت له يحيى و أصلحت له زوجه و جعلتهم يسارعون في الخيرات و يدعونك رغبا و رهبا و كانوا لك خاشعين، فانّي أقول كما قال: رَبِّ لاٰ تَذَرْنِي فَرْداً وَ أَنْتَ خَيْرُ اَلْوٰارِثِينَ ^۴فاستجب لي و أصلح لي شأني و جميع ما أنعمت به عليّ و خلّصني ممّا أنا فيه وهب لي كرامة الدّنيا و الاخرة و أولادا صالحين يرثوني و اجعلنا ممّن يدعوك رغبا و رهبا و من الخاشعين المطيعين.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به يحيى فجعلته يرد القيامة و لم يعمل معصية و لم يهمّ بها، أن تعصمني من اقتراف المعاصي، حتّى نلقاك طاهرين ليس لك قبلنا معصية.

و أسألك باسمك الّذي دعتك به مريم فنطق ولدها بحجّتها أن توفّقنا و تخلّصنا بحجّتنا عندك و عند كلّ ملمّة حتّى تظهر حجّتنا على ظالمينا.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به عيسى بن مريم فأحيى به الموتى و أبرأ الأكمه و الأبرص، أن تخلّصنا و تبرّئنا من كلّ سوء و آفة و ألم، و تحيينا حياة طيّبة في الدّنيا و الاخرة، و أن ترزقنا العافية في أبداننا.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به الحواريّون فأعنتهم حتّى بلّغوا عن عيسى ما أمرهم به و صرفت عنهم كيد الجبّارين و تولّيتهم، أن تخلّصنا و تجعلنا من الدّعاة إلى طاعتك.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به جرجيس فرفعت عنه ألم العذاب، أن ترفع عنّا ألم العذاب في الدّنيا و الاخرة و أن لا تبتلينا و إن ابتليتنا فصبّرنا و العافية أحبّ إلينا.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به الخضر حتّى أبقيته، أن تفرّج عنّا و تنصرنا على من ظلمنا و تردّنا إلى مأمنك.

و أسألك باسمك الّذي دعاك به حبيبك محمّد صلّى اللّه عليه و آله فجعلته سيّد المرسلين و أيّدته بعليّ سيّد الوصيّين، أن تصلّي عليهما و على ذرّيّتهما الطّاهرين و أن تقيلني في هذا اليوم عثرتي و تغفر لي ما سلف من ذنوبي و خطاياي و لا تصرفني من مقامي هذا إلا بسعي مشكور و ذنب مغفور و عمل مقبول و رحمة و مغفرة و نعيم موصول بنعيم الاخرة، برحمتك يا حنّان يا منّان، يا ذا الجلال و الاكرام إنّك على كلّ شيء قدير، و لا حول و لا قوّة إلا باللّه العليّ العظيم.

خداوندا، تو زنده‌اى هستى كه هرگز نمى‌ميرى و آفريننده‌اى كه (آفريده نشده‌اى، و برترى يابنده‌اى كه) مغلوب واقع نمى‌شوى و پديدآورنده‌اى كه نيستى نمى‌پذيرى و نزديكى كه دور نمى‌گردى و توانايى كه كسى نمى‌تواند با تو ستيزه كند و آمرزنده‌اى كه ستم نمى‌كنى و بى‌نيازى كه نياز به خوراكى ندارى و پاينده‌اى كه به خواب نمى‌روى و دانايى كه كسى چيزى به تو نمى‌آموزد و نيرومندى كه ناتوان نمى‌گردى و بزرگى كه به توصيف درنمى‌آيى و وفا كننده‌اى كه خلف وعده نمى‌كنى و توانگرى كه نيازمند نمى‌گردى و حكيمى كه ستم روا نمى‌دارى و سربلندى كه مقهور واقع نمى‌شوى و يگانه‌اى كه نياز به مشورت با كسى ندارى و بخشنده‌اى كه خسته نمى‌شوى و باشتابى كه غفلت نمى‌ورزى و بخشنده‌اى كه بخل نمى‌ورزى و سربلندى كه خوار نمى‌گردى و حفظكننده‌اى كه دچار غفلت نمى‌شوى و پابرجايى كه از جا درنمى‌روى و پنهانى كه ديده نمى‌شوى و جاودانه‌اى كه نيستى نمى‌پذيرى و پايدارى كه از بين نمى‌روى و يگانه‌اى كه شبيه كسى و چيزى نيستى و توانمندى كه كسى نمى‌تواند با تو ستيزه كند.

خداوندا! به علم غيب تو و به قدرتت بر همۀ آفريده‌ها از تو درخواست مى‌كنم كه تا زمانى كه مى‌دانى زندگانى به خير من است مرا زنده بدارى و هرگاه مرگ به خير من است، مرا بميرانى و نيز هراس از تو در نهان و آشكار را خواستارم و هم‌چنين خدايا، گفتن سخن حق در حال خشم و خشنودى را از تو خواهانم و نيز نعمت فراوانى را كه هرگز از بين نمى‌رود از تو درخواست مى‌كنم و خشنودى بعد از سرنوشت حتمى‌ات را از تو خواهانم و خوشى و خنكى زندگى بعد از مرگ را از تو مسألت دارم و لذت نگريستن به روى (ذات، اسماء و صفات) گرامى‌ات را از تو خواستارم، اى پروردگار جهانيان! خدايا! به بخشش كريمانه و تفضل عظيمت از تو خواستارم كه مرا بيامرزى و بر من رحم كنى. اى لطيف! در هرچه دوست دارى و مى‌پسندى، به من لطف كن.

خدايا! از تو انجام كارهاى خير و ترك كارهاى زشت و دوستى بيچارگان و هم‌نشينى با شايستگان را از تو خواستارم و اين‌كه مرا بيامرزى و بر من رحم آرى و هرگاه خواستى گروهى را گرفتار كنى، مرا نگاه دارى و دچار فتنه و بلا نكنى و نيز دوستى تو و دوستى هركس كه تو را دوست مى‌دارد و دوستى هرعملى را كه مرا به دوستى‌ات نزديك مى‌كند، خواهانم.

خدايا به حقّ حبيبت، حضرت محمد-درود خدا بر او و خاندان او-و به حقّ حضرت ابراهيم، دوست ويژه و برگزيدۀ تو و به حقّ حضرت موسى، گفت‌وگوكنندۀ با تو و به حقّ حضرت عيسى، روح تو (از تو خواستارم) و نيز به حقّ صحيفه‌هاى حضرت ابراهيم و تورات حضرت موسى و انجيل حضرت عيسى و زبور حضرت داوود و فرقان (قرآن) حضرت محمد -درود خدا بر او و خاندان او-از تو خواهانم و هم‌چنين به هرچيز كه وحى نمودى و به حقّ هرچيز كه با سرنوشت حتمى مقرر داشتى و به هر درخواست كننده‌اى كه خواسته‌اش را عطا كردى از تو مسألت دارم و نيز به هراسمى كه در كتابت فروفرستاده‌اى از تو درخواست مى‌كنم و آن نام‌هاى تو كه عرش به وسيلۀ آن استقلال يافت.

و به آن اسم‌هايت كه بر آتش نهادى و روشن شد از تو درخواست مى‌كنم و به آن اسم‌هايت كه بر شب نهادى و تاريك گرديد از تو درخواست مى‌كنم و به آن اسم‌هايت كه بر روز نهادى و روشن گرديد از تو درخواست مى‌كنم، و به آن اسم‌هايت كه بر زمين نهادى و استقرار يافت از تو درخواست مى‌كنم.

و از تو درخواست مى‌كنم به اسم بى‌همتا و بى‌نياز تو كه پايه‌هاى وجود هرچيز را آكنده كرده است و از تو درخواست مى‌كنم به اسم پاك، پاكيزه، خجسته، زنده و پاينده‌ات كه معبودى جز تو نيست و رحمت گستر و مهربان هستى و از تو درخواست مى‌كنم به گره‌گاه‌هاى سربلندى از عرشت و نهايت رسايى رحمت از كتابت و به نام‌هاى بزرگت و عظمت برترت و به سخنان كاملت، كه حفظ قرآن و عمل به آن و اطاعت از خود و كردار شايسته را روزى ما بگردانى و اين‌ها را در گوش‌ها و ديده‌هاى ما استوار بدارى و با گوشت، خون، مغز، پيه من درآميزى و بدن و نيرويم را در اين راه به كارگيرى؛ زيرا كسى جز تو كه يگانه‌اى و شريكى براى تو نيست، توان آن را ندارد.

اى خداى يگانه و پروردگار توانا (پاك) ! اى خداى آفريدگار، پديدآورنده و چهره‌نگار! اى خدا! اى برانگيزاننده و به ارث‌برنده! اى خداى گشايندۀ سربلند و دانا! اى خداى فرمان‌روا، توانا و قدرتمند، مرا بيامرز و بر من رحم كن، به راستى كه تو مهربان‌ترين مهربانان هستى.

خداوندا! خود فرمودى و گفتارت حق است كه «مرا بخوانيد، تا دعاى شما را اجابت كنم.» ازاين‌رو، اى خدا! به آن اسم تو كه حضرت آدم-درود خدا بر او-تو را بدان خواند و بهشت را بر او واجب نمودى از تو درخواست مى‌كنم و به آن اسم تو كه حضرت «شيث» پسر آدم تو را بدان خواند و تو او را جانشين پدرش قرار دادى از تو درخواست مى‌كنم كه دعاى ما را اجابت كنى و عمل به تمام وصيت‌هايى را كه ديگران به ما كرده‌اند، روزى ما كنى و وصيت ما را پيشاروى ما مقدم بدارى.

و به آن اسم تو كه حضرت ادريس تو را بدان خواند و تو او را به مكان بلند بالا بردى، از تو مى‌خواهم كه ما را به محبوب‌ترين مكان‌ها در نزد خود بالا برى و خشنودى‌ات را بر ما ارزانى بدارى و به رحمتت در بهشت وارد كنى.

و به آن اسم تو كه حضرت نوح تو را بدان خواند و تو او را از غرق شدن نجات دادى و قوم ستمگر را نابودى ساختى، از تو خواستارم كه ما را از بلايى كه گرفتار آن هستيم نجات دهى.

و به آن اسم تو كه حضرت هود تو را بدان خواند و تو او را از باد نازاكننده نجات دادى، از تو خواهانم كه ما را از بلا و عذاب دنيا و آخرت نجات دهى.

و به آن اسم تو كه حضرت صالح تو را بدان خواند و تو او را از رسوايى آن روز نجات دادى، از تو مسألت دارم كه ما را از رسوايى و عذاب دنيا و آخرت برهانى.

و به آن اسم تو كه حضرت لوط تو را بدان خواند و تو او را از مؤتفكه و آبادى‌هاى زيرورو شده و باران بلاخيز رهانيدى، از تو درخواست مى‌كنم كه ما را از رسوايى‌هاى دنيا و آخرت نجات دهى. و به آن اسم تو كه حضرت شعيب تو را بدان خواند و تو او را از روزى كه عذاب سايه افكنده بود نجات دادى، از تو خواستارم كه ما را از عذاب نجات داده و به سوى آسايش و رحمتت ببرى.

و به آن اسم تو كه حضرت ابراهيم تو را بدان خواند و تو آتش را براى او خنك و مايۀ سلامتى قرار دادى، از تو خواستارم كه همان‌گونه كه او را رهانيدى ما را نيز برهانى و همان گونه كه آتش را براى او خنك و مايۀ سلامتى قرار دادى، آن‌چه را كه گرفتار آن هستيم براى ما خنك و مايۀ سلامتى قرار دهى.

و به آن اسم تو كه حضرت اسماعيل هنگامى كه تشنه بود تو را بدان خواند و تو از چشمۀ زمزم آب گوارا براى او بيرون آوردى، از تو درخواست مى‌كنم كه ما را به سوى خير بيرون آورى و به رحم خود مال گسترده به ما روزى كنى.

و به آن اسم تو كه حضرت يعقوب تو را بدان خواند و تو ديده، فرزندان و نور چشمش را به او بازگرداندى، (و چشم او را بدان روشن گرديد) ، از تو درخواست مى‌كنم كه ما را نجات دهى و ما و فرزندان و اهل خانوادۀ ما را در يك جا گرد آورى.

و به آن اسم تو كه حضرت يوسف تو را بدان خواند و تو او را از زندان بيرون آوردى، از تو خواهانم كه ما را از زندان بيرون آورى و نعمت‌هايى را كه بر ما (من) ارزانى داشته‌اى در اختيار ما درآورى.

و به آن اسم تو كه اسباط و نوادگان تو را بدان خواندند و تو توبۀ آنان را پذيرفتى و آنان را پيامبر قرار دادى، از تو مى‌خواهم كه توبۀ ما را بپذيرى و طاعت و عبادت خود و رهايى از گرفتاريى كه من اكنون دچار آن هستم روزى‌ام كنى.

و به آن اسم تو كه حضرت ايوب آن‌گاه كه بلا بر او فرود آمده بود تو را بدان خواند و گفت:

«پروردگارا! به من رنجورى رسيده است و تو مهربان‌ترين مهربانان هستى.» و تو دعاى او را اجابت و رنجورى او را برطرف نمودى و از روى رحمت و براى تذكر عبادت‌كنندگان خانوادۀ او و همانند آنان را همراه با آنها به سوى او بازگرداندى، خدايا! من نيز همانند او مى‌گويم:

«پروردگارا! دچار گرفتارى و رنجورى شده‌ام و تو مهربان‌ترين مهربانان هستى.» پس دعاى ما را نيز اجابت فرما و بر ما رحم كن و ما را رهايى ده و از روى رحمت، خانواده و اموال ما را و همانند آنها را به ما بازگردان و ما را از عبادت‌كنندگان قرار ده.

و به آن اسم تو كه حضرت موسى و هارون تو را بدان خواندند و تو كه گويندۀ سرافرازى هستى فرمودى: «دعاى شما دو تن مستجاب گرديد.» ، از تو خواستارم كه دعاى ما را اجابت نموده و همان‌گونه كه آن دو را نجات دادى ما را نيز نجات دهى.

و به آن اسم تو كه حضرت داوود تو را بدان خواند و تو گناه او را آمرزيدى و توبۀ او را پذيرفتى، از تو درخواست مى‌كنم كه گناه مرا بيامرزى و توبه‌ام را بپذيرى، به راستى كه تو بسيار مهربان هستى.

و به آن اسم تو كه حضرت سليمان تو را بدان خواند و تو سلطنت او را به او بازگرداندى و بر دشمنش چيره كردى و جنيان، انسان‌ها و پرندگان را مسخر او قرار دادى، از تو خواهانم كه ما را از دست دشمنان نجات دهى و نعمتت را به ما بازگردانى و حقّ ما را از آنان بگيرى و از آنان برهانى، به راستى كه تو بر هرچيز توانايى.

و به آن اسم تو كه آن كس كه بخشى از دانش كتاب آسمانى در نزد او بود بر تخت ملكۀ «سبا» دعا كرد تا آن تخت به سوى او برده شود و ناگهان ديد كه آن تخت در كنار او مستقر است، از تو خواستارم كه در همين سال ما را به عنوان حاجى به خانۀ محترم و به عنوان زاير به قبر پيامبرت-درود خدا بر او خاندان او-ببرى.

و به آن اسم تو كه حضرت يونس بن متى در تاريكى‌ها تو را بدان خواند و گفت: «معبودى جز تو نيست، پاكى تو، به راستى كه من از ستم‌كاران بودم.» و تو دعاى او را اجابت نموده، او را از شكم ماهى بزرگ و نيز از غم و اندوه رهانيدى و تو كه گويندۀ سربلند هستى، فرمودى: «و اين‌چنين مؤمنان را نجات مى‌دهيم.» گواهى مى‌دهيم كه ما نيز مؤمن هستيم و همانند او مى‌گوييم: «معبودى جز تو نيست، پاكى تو، به راستى كه من از ستم‌كاران بودم.» پس دعاى مرا نيز اجابت فرما و همان‌گونه كه مؤمنان را نجات دادى، مرا نيز از غم و اندوه دنيا و آخرت برهان.

و به آن اسم تو كه حضرت زكريا تو را بدان خواند و گفت: «پروردگارا! مرا تنها مگذار، هر چند تو بهترين وارثان هستى.» ، و تو دعاى او را اجابت نموده، حضرت يحيى را به او ارزانى داشتى و همسر او را براى او (جهت باردارى و يا. . .) و آنان را گروهى قرار دادى كه در انجام كارهاى خير پيشى گرفته، و در حال تمايل و بيم تو را مى‌خوانند و در برابر تو فروتن بودند، من نيز همانند او مى‌گويم: «پروردگارا! مرا تنها مگذار، هرچند تو بهترين وارثان هستى.» ، پس دعاى مرا نيز اجابت فرما و كار من و تمام آن‌چه را كه بر من ارزانى داشته‌اى اصلاح نما و از گرفتارى‌اى كه بدان دچار هستم رهايى‌ام ده و كرامت دنيا و آخرت و نيز فرزندان شايسته‌اى را كه از من ارث برند، به من ارزانى دار و ما را از كسانى بگردان كه در حال رغبت و بيم تو را مى‌خوانند و در برابر تو فروتن و مطيع تواند.

و به آن اسم تو كه حضرت يحيى تو را بدان خواند و تو او را چنان گردانيدى كه بدون اين كه معصيتى از او سرزده باشد و يا تصميم به انجام گناه در دل او خطور كرده باشد وارد قيامت مى‌شود، از تو مى‌خواهم كه مرا از ارتكاب گناهان نگاه دارى تا اين‌كه با پاكى و در حالى كه هيچ معصيتى از ما سرنزده است، با تو ملاقات كنيم.

و به آن اسم تو كه حضرت مريم تو را بدان خواند و فرزند او زبان گشود و به نفع او استدلال كرد، درخواست مى‌كنم كه ما را موفق بدارى و به واسطۀ حجت و استدلال ما كه در نزد توست و به واسطۀ حجت ما بر هر (مرد و زن) مسلمان، رهايى دهى تا اين‌كه استدلال ما را بر ستمگران پيروز گردانى.

و به آن اسم تو كه حضرت عيسى بن مريم تو را بدان خواند و مردگان را زنده كرد و افراد نابينا و مبتلا به بيمارى پيسى را شفا بخشيد، از تو مى‌خواهم كه ما را رهايى داده و از همۀ بدى‌ها، آسيب‌ها و دردها بهبودى بخشى و در دنيا و آخرت به زندگانى پاكيزه زنده بدارى و تن‌درستى را روزى ما كنى.

و به آن اسم تو كه حواريون تو را بدان خواندند و تو آنان را يارى دادى تا آنچه را كه حضرت عيسى به آنها دستور داده بود از سوى او تبليغ كردند و نيرنگ سركشان را از آنان بازداشتى و خود عهده‌دار آنان گرديدى، از تو درخواست مى‌كنم كه ما را رهايى دهى و از دعوت‌كنندگان به سوى طاعتت بگردانى.

و به آن اسم تو كه حضرت جرجيس تو را بدان خواند و تو درد شكنجه را از او برداشتى، از تو خواهانم كه درد عذاب دنيا و آخرت را از ما بردارى و ما را گرفتار بلا نكنى و اگر كردى، شكيبايى به ما عطا كن، هرچند عافيت نزد ما محبوب‌تر است.

و به آن اسم تو كه حضرت خضر تو را بدان خواند تا اين‌كه او را پاينده داشتى، از تو درخواست مى‌كنم كه گره از كار ما بگشايى و ما را بر آنان‌كه به ما ستم مى‌كنند، يارى دهى و به جايگاه ايمن خودت بازگردانى.

و به آن اسم تو كه محبوبت حضرت محمد-درود خدا بر او و خاندان او-تو را بدان خواند و تو را سرور رسولان قرار داده و با على سرور جانشينان تقويت نمودى، از تو درخواست مى‌كنم كه بر آن دو و فرزندان پاك آن دو درود فرستى و در اين روز لغزش مرا ناديده انگارى و گناهان و خطاهاى گذشتۀ مرا بيامرزى و مرا از اين جايگاه برمگردانى، مگر اين‌كه كوششم را ستوده، گناهانم را بخشوده و عملم را پذيرفته‌اى و رحمت، آمرزش و نعمت فراوانت را به نعمت بسيار آخرت پيوند داده‌اى، به رحمتت اى بسيار مهرورز، اى بزرگوار! به راستى كه تو بر هرچيز توانايى و هيچ دگرگونى و نيرويى جز به وسيلۀ خداوند بلندپايه و بزرگ تحقق نمى‌يابد.

منابع:

کلیات مفاتیح الجنان, حاج شیخ عباس قمی (ره)

زاد المعاد علامه محمد باقر مجلسی

کلیسای جامع وچند داستان دیگر

نویسنده: ریموند کارور

مترجم: فرزانه طاهری

امریکای کارور امریکای استیصال است، فرورفته در غباری از درد و سرخوردگی.

دنیایی که کارور خلق می‌کند دنیای آدمهایی است که رویاهایشان را از دست داده‌اند.

با خواندن هر داستان کارورگویی پا به خیابانی گذاشته‌ایم به ظاهر آشنای آشنا، اما کمی پیشتر که می‌رویم احساس می‌کنیم سر هر پیچی خطری در کمین است، یا زمین زیر پایمان حالاست که به ناگهان دهان گشاید.

باید مراقب بود. به آخر که می‌رسیم گرچه اغلب حادثه‌ای عجیب یا وحشتناک هم رخ نداده است باز احساس می‌کنیم که خرد و خسته‌ایم. گویا جایی کسی پتکی بر مغزمان کوفته است.

به راستی چرا چنین تاثیری در ما می‌گذارد؟ ایجازش است یا چنانچه خود می‌گوید، اکراهش از بار کردن عاطفه بر کلمات؟ ما را در برابر تابلویی می‌نشاند که جابه‌جایش زدگی یا ریختگی دارد، نخ نما شده است، و پشت آن چیزی را می‌شود با یک نظر دید چیزی که از دیدنش وحشت می‌کنیم.

به راستی چیست؟ روزمرگی است و بی بروباری هستی؟ تنهایی آدمهاست؟

درماندگی است؟ یا هیچ نیست خلا است که دلهره‌مان را بر می‌انگیزد؟

منبع: http://www.niloofarpub.com

شب 17 ربیع الاول (28 دی)

«ابو بكر محمد بن حسن بن زياد» معروف به «نقاش» در جلد  ۴۵  كتاب «شفاء الصدور» در تفسير سوره‌ى بنى اسرائيل (اسراء) ، ضمن نقل داستان معراج پيامبر اكرم -صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-آورده است: «گفته شده است: در شب  ١٧  ربيع الاول ، يك سال پيش از هجرت، پيامبر-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-به معراج برده شد.»

اگر اين روايت صحيح باشد، شايسته است انسان اين شب را بزرگ داشته و آن را مراعات نموده و حقوق يادشده‌ى آن را با انجام اعمال ستوده، ادا كند.

منبع: اقبال الاعمال، سید ابن طاووس قدس سره

التماس دعا

کلیسای جامع

ریموند کارور
فرزانه طاهری

انتشارات نیلوفر

کتاب مجموعه ای از داستان های کوتاه کارور است . بیشتر به تنهایی و سرگشتگی آدمها و نا پایداری اوضاع پرداخته .... ناپایداری اوضاع اطرافمون ، احساساتمون و خیلی زیاد تنهایی و سرگشتگی.....
عالی بود حتما توصیه می کنم بخونید .... داستان های خوبی داشت و عمیق ......بخ خصوص از داستان "هیچ کس حرفی نزد"، " وقتی از عشق حرف می زنیم از چه حرف می زنیم" ،" کلیسای جماع" و " خانه چف" خوشم اومد ..... یعنی همشون خوب بودند نمی تونم انتخاب کنم ... اگه به داستان کوتاه علاقه مندید این کتابو از دست ندهید اگه هم نیستید شاید بتونه علاقه مندتون کنه ..... به خصوص یک داستان داره که دوبار توی کتاب نوشته شده یکی کوتاه تر یکی بلندتر و ... به نظرم اومد چه قدر کوتاه بودن یک داستان کوتاه و نا پیدا بودن اخرش چیز جالب و دوست داشتنی هست 
ریموند کارور را پدر موج نو در ادبیات داستانی و استاد مینی مالیسم شمرده اند . 
جالبه بدونید اولین باری که داستانش توی یک مجله چاپ می شه مجله رو با خودش می بره توی تخت خوابو این طوری جشن می گیره

 

 قسمت زیبایی از کتاب

 کیست که بتواند در باره موقعیت کس دیگر قضاوت کند ؟

منبع: http://bestbooks.blogfa.com

کلیسای جامع و چند داستان دیگر از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کلیسای جامع داستان کوتاهی از ریموند کارور است که در سال (1983) منتشر شده است.

کارور در داستان کلیسای جامع و دیگر داستان‌های کوتاهی که نوشته تصاویری دقیق از یاس و سرشکستگی زندگی در آمریکا را نشان داده است. شخصیت‌های داستان‌های او همیشه دچار مشکلاتی می‌شوند که راه حلی ندارند. این واقع‌بینی در همه داستان‌های او به چشم می‌خورد.

منبع: fa.wikipedia.org

آئینه زار

طنز نمایشنامه ها نخ نماست.

آئینه زار

موضوع :  آثار سید مهدی شجاعی
نویسنده :  سید مهدی شجاعی
تاریخ چاپ :    ۱۳۹۰
تعداد صفحات :    ۱۰۴ صفحه
قطع :رقعی
نوبت چاپ :هشتم
قیمت :    ۱۸۰۰۰ ریال   

چکیده :

روی جلد کتاب نوشته: چند تابلوی نمایشی برای دیدن یا خواندن یا اجرا، چه فرقی می‌کند؟ و همین چند کلمه به ما می‌فهماند که با اثری طنز مواجهیم. آئینه‌زار، آئینه‌هایی است که نویسنده پیش روی ما گرفته - البته با ذره‌بین نقادانه‌اش - و کجی‌ها و ناراستی‌های اجتماع ما و روابط ما را نشانمان می‌دهد. قالب اثر نمایشنامه‌ است با نوعی از روایت داستانی. یعنی سخت‌خوانی نمایشنامه را ندارد و پهلو به داستان می‌زند. شاید فیلمی چند اپیزوده که درست کنار ما و هر روز ما ساخته شده. نقد طنزآلود به سیاست،‌ فوتبال، طبابت، قضاوت، آموزش، ازدواج و... بزرگنمایی اشتباهات آمیخته با این اتفاقات. کوتاهی هر تابلو خوانش را روان و طنزش را بیشتر می‌کند.

منبع: http://www.oruj.ir

آيينه‌زار سيدمهدي شجاعي‌

عادت به خواندن نمايشنامه در كشور ما مرسوم نيست‌، بر خلاف بسياري از كشورها كه در آنها خواندن نمايشنامه في‌نفسه براي مخاطب اهل مطالعه‌، اصالت و موضوعيت دارد. برخي از مخاطبان‌، حتي بعد از ديدن اجرا در پي

تهية متن نمايشنامه برمي‌آيند و با بازخواني مجدد و مكرر، آنچه را با ديدن نمايش درنيافته‌اند، از متن استخراج مي‌كنند. البته اين جدا از نمايشنامه‌خواني است كه به طور مستقل در محافل ادبي و هنري برگزار مي‌شود و مخاطبان و علاقه‌مندان خاص خود را هم دارد.

خوشبختانه اين حركت‌، چند سالي است كه در كشور ما نيز آغاز شده و استقبال و اظهار علاقة مخاطبين به شنيدن و خواندن نمايشنامه‌، افق روشني را پيش رو گسترده است‌.

كتاب «آيينه‌زار» متشكل از دوازده تابلو نمايشي است كه نويسنده صراحتاً عبارت «براي خواندن‌» را هم در كنار آنها ذكر كرده است‌، شايد به اين دليل كه اولاً شناختي ريشه‌اي از نمايشنامه‌نويسي و ادبيات دراماتيك به عنوان رشتة تحصيلي‌اش دارد، ثانياً به قوت و سابقه‌اش در داستان كوتاه متكي است و ثالثاً سعي دارد با تكيه بر مخاطبيني كه نام و قلم او را مي‌شناسند و آثارش را با علاقه دنبال مي‌كنند، مخاطب را با اين ژانر ادبي مأنوس كند و برخي از حرفها و دغدغه‌هايش را در اين قالب به مخاطب منتقل سازد; حرفها و دغدغه‌هايي كه مشكلات و مسايل بنيادين جامعه محسوب مي‌شوند و تنها با شناخت و معالجة اين دردهاي رسوب‌كرده و نهادينه‌شده مي‌توان به اصلاح و تغيير و تحول فرهنگي اميد بست‌.

پيوند چند عنصر جذاب ادبي‌، تابلوهاي نمايشي «آينه‌زار» را خواندني‌تر كرده‌است‌. جوهرة ادبي در نثر، ايجاز در كلام‌، جسارت و گستاخي در بيان‌، عنصر غافلگيري و از همه مهم‌تر طنز لطيف و دلنشين موجود در تابلوها سبب مي‌شود كه خواننده پس از خواندن اولين تابلو، صفحات بعدي را با اشتياق دنبال كند و تا كتاب را به پايان نرسانده است‌، بر زمينش نگذارد

و اما چرا اسم «آينه‌زار»؟ اولين دليلي كه به ذهن مي‌رسد، تازه و جذاب‌بودن اين عنوان است‌. تركيباتي مثل گلزار، لاله‌زار و شوره‌زار در ادب فارسي بسيار به كار رفته است‌، ولي تركيب اين پسوند با آينه تازه و شايد بي‌سابقه است و برانگيزانندة كنجكاوي و سؤال‌. ولي به نظر مي‌رسد كه اين‌، همة پاسخ نيست‌. گويا قصد و غرض نويسنده از قراردادن اين عنوان بر آن تابلوهاي نمايشي‌، ارجاع ذهن مخاطب به اين نكته است كه از مقابل صفحات اين كتاب به سادگي عبور نكنيد. هر صفحه‌، آينه‌اي است پيش روي مخاطب‌، مردم و جامعه كه بايد در آن تأمل كنند و معايب و محاسن خود را ببينند.

منبع: http://www.abook.ir

barf barf

سید مهدی شجاعی

سیدمهدی شجاعی در شهریور ماه سال 1339 در تهران به دنیا آمد. در سال 1356 پس از اخذ دیپلم ریاضی، به دانشكده هنرهای دراماتیك وارد شد و در رشته ادبیات دراماتیك به ادامه تحصیل پرداخت. هم‌زمان، به دانشكده حقوق دانشگاه تهران رفت و پس از چند سال تحصیل در رشته علوم سیاسی، پیش از اخذ مدرك كارشناسی، آن‌را رها كرد و به‌طور جدی كار نوشتن را در قالب‌های مختلف ادبی ادامه داد.

حوالی سال‌های 58 و 59 یعنی حدود 20 سالگی، اولین آثار او چه در مطبوعات و چه در قالب كتاب منتشر شدند.

حدود هشت سال مسؤولیت صفحه‌های فرهنگی و هنری روزنامه جمهوری اسلامی و سردبیری ماهنامه صحیفه را به عهده داشت. سال‌های متمادی مسؤولیت سردبیری مجله رشد جوان را برعهده داشت و هم‌زمان در سمت مدیر انتشارات برگ به انتشار حدود 300 كتاب از نویسندگان و هنرمندان و محققان كشور همت 
گماشت.

شجاعی سردبیر و مدیر مسوول ماهنامهٔ نیستان بود. که از سال 1374 تا 1377 منتشر شد. داستان کوتاهی که با عنوان «پارک دانشجو» در شمارهٔ ۱۲ مجلهٔ نیستان به چاپ رساند، مشکلات قانونی‌ای از سوی دانشگاه آزاد اسلامی برای وی و مجله‌اش بوجود آورد. همچنین پس از چاپ سلسله مطالبی طنز در نقد مکاتب فمنیستی، علی رغم شکایت دادستان وقت (اقای رازینی) و تبرئه ایشان، در اعتراض به شرایط موجود، خود از انتشار نیستان خودداری کرد.

مسؤولیت داوری چند دوره از جشنواره فیلم فجر، جشنواره تئاتر فجر، جشنواره بین‌المللی فیلم كودك و نوجوان و جشنواره مطبوعات از فعالیت‌های هنری و فرهنگی او طی سال‌های 65 تا 75 به‌شمار می‌روند.

اگرچه رشته تحصیلی‌اش ادبیات نمایشی بوده و چند نمایش‌نامه هم به دست چاپ سپرده، اما بیش‌تر بر روی داستان‌نویسی متمركز شده و مجموعه‌هایی از داستان‌های كوتاه و بلند مانند «سانتاماریا» و «غیر قابل چاپ» را منتشر كرده است.

از دیگر آثار هنری سید مهدی شجاعی، قطعه‌های ادبی اوست كه در قالب چند كتاب به بازار نشر روانه شده‌اند.

فیلم‌نامه‌های «بدوك»، «دیروز بارانی» و «پدر» كارهای سینمایی مشترك او با مجید مجیدی هستند و فیلم‌نامه «چشم خفاش» و «قلعه دبا» كارهای سینمایی مشترك او با بهزاد بهزادپور. از دیگر فیلم‌نامه‌های سیدمهدی شجاعی، می توان به «كمین» و « آخرین آبادی» اشاره كرد كه توسط كانون پرورش فكری كودكان ساخته شده‌اند.

هم‌چنین كتاب‌های «كشتی پهلو گرفته»، «‌پدر، عشق و پسر»، «‌آفتاب در حجاب»، «‌از دیار حبیب»، «‌شكوای سبز»، «‌خدا كند تو بیایی» و « دست دعا، چشم امید» حاصل تجربه‌های او در زمینه ادبیات مذهبی هستند.

منبع: http://www.goodreads.com

کمدی انسانی

یک رمان بدون هر نوع پیچیدگی که شخصیت های خوبش خیلی خوبند و شخصیت های بدش هم خوبند.

قسمت هایی از کتاب:

- ایمان است که اشیاء جهان را به نظر ما زیبا جلوه می دهد وگرنه اشیا بشخصه لذتی ندارند.

- امروز روز روشنایی است. بگذار در آنجا نوری بتابد.

- اگر افتادی، اگر دیگران گولت زدند و به دامت انداختند یا خودت خود را با سر به زمین زدی، برخیز و از نو شروع کن. هیچ وقت به عقب برنگرد.

- خوشا به حال رحم کنندگان زیرا بر ایشان رحم کرده خواهد شد. (به نقل از انجیل متی)

روز چهاردهم ربیع الاول (26 دی)

شيخ «مفيد» -رحمه اللّه-در ضمن اعمال روز  ١۴  ربيع الاول آورده است:

«در روز  ١۴  ربيع الاول سال  ۶۴  ه‍. ق، ملحد ملعون «يزيد بن معاويه» -كه خداوند او و تمام كسانى كه در مصايبى كه او بر خاندان رسول وارد كرد و راه آن را گشود، با او موافقت نموده و از آن خشنود گرديده و او را در برابر كردارش سرزنش نكردند، لعنت كند-به هلاكت رسيد.»

بنابراين اين روز، روز پرداخت صدقه و كوشش در ستايش و سپاسگزارى از خداوند است.

منبع: اقبال الاعمال، سید ابن طاووس قدس سره

التماس دعا

کمدی انسانی by William Saroyan, سیمین دانشور

از بهترین کتاب هایی که خوانده ام همین کتاب است که کشف یکهویی من بود در نوروز 1384. وقتی که دنبال «کیمیاگر» پائولو کوئلیو می گشتم و اتفاقی این کتاب را در یک دست دوم فروشی دیدم و با قیمت بالا خریدم و بعد بی پول شدم و دیگر نتوانستم کتاب کوئلیو را بخرم و بعدش خوشحال شدم از این اتفاق خوب!
آن زمان (در شانزده سالگی) به وضوح مذهبی تر از الانم بودم. و همین است که پاورقی های مذهبی نوشته ام بر کتاب:
در صفحه ی 75، پاورقی «در یک کشور دموکراسی هر فردی با فرد دیگر برابر است» را نوشته ام: «همه ی موجودات سنگین و سبک، بیزرگ و کوچک، نیرومند و ضعیف، در اصول حیات و هستی یکسانند. (نهج البلاغه، خطبه ی 185)».
در صفحه ی 211، پاورقی «یولیسس گفت: «تخم مرغ» و طوری این کلمه را بر زبان راند که انگارم عنای دیگر همین کلمه خداست.» نوشته ام: «خدا به همه چیز نزدیک است. نه آن که به اشیا چسبیده باشد؛ از همه چیز دور است نه آن که از آن ها بیگانه باشد. (نهج البلاغه، خصطبه ی 197)».
آخر کتاب هم نوشته ام: «کتاب خیلی زیبایی بود. از خواندنش لذت بردم. خیلی از مواردش با عقاید دینی ما هماهنگ بود و خیلی هایش هم نبود.» 
نقدی هم همان سال (هفت تیر 1384) بر کتاب نوشتم که این است:

انسانیِ انسانی
کتاب کمدی انسانی نوشته ی ویلیام سارویان و به سبک واقع گرایی است. این کتاب در اوج زیبایی نوشت هشده است. کتاب ماجراهای خانواده ی مکالی را بیان می کند. مارکوس پسر بزرگ خانواده به جنگ رفته است. هومر 14 ساله با نامه بری مخارج خانواده را تامین می کند و یولیسس نیز کوچک ترین عضو خانواده است. بس خواهر هومر و ماری نامزد مارکوس با هم دوست هستند. پدر هومر مرده است و مادر او از آن ها مراقبت می کند. و در انتهای داستان دوست مارکوس نیز به داستان افزوده می شود. داستان هیچ ماجرای خاصی را بیان نمی کند اما بسیار جذاب است. نکات زیر درباره ی این داستان است:
1- ماجرای داستان فقط چند روز را بیان می کند. و به دلیل ماجرایی نبودن آن این عشق است که داستان را پیش می برد. در جای جای داستان عشق نشان داده می شود و از اخلاقیات غربی ها نیز فراتر نمی رود. این عشق به عشق زمینی محدود می شود. اما می توان گفت از والاترین عشق های زمینی -البته در چارچوب دین نویسنده- برخوردار است. به عقیده ی نویسنده مهم ترین نکته در زندگی عشق است. همه ی شخصیت های داستان به نوعی از عشق برخوردارند. عشق یولیسس به زیبایی ها، عشق ماری و مارکوس به هم، عشق مادر هومر به شوهرش و بچه هایش. و نمونه های فرعی بسیار دیگر. 
2- در کتاب شخصیت بدی وجود ندارد. حتی معلم ورزش که در بخشی از کتاب تصور می شود شخصیت منفی است بد نیست. این را در گفته های هومر می توان یافت. شخصیت های منفی کتاب جنگ و غم هستند. همین.
3- گفتگوهای افراد با هم مطمئنا واقع گرایانه نیستند. اما آن قدر خوب توصیف شده اند که آن ها را قابل باور می کنند. مانند گفتگوهای شاگردان در کلاس تاریخ. و یا گفتگوی معلم تاریخ با هومر. بخش قابل توجهی از کتاب به این گفتگوها می پردازد. و همین از ماجرایی شدن کتاب به شدت می کاهد. اما نویسنده قصد ندارد ماجرایی را بیان کند.
4- بسیاری از بخش های کتاب با دین ما تشابه عمیق و مفهومی دارد. این تشابه شاید به خاطر اخلاق -گرایی نویسنده باشد که متناسب با اخلاق گرایی دین ما اسلام است.

این کمدی انسانی با کمدی انسانی اونوره دو بالزاک فرق می کند. آن را نخوانده ام.
حالا که کتاب را ورق می زنم، نکته ی دیگری هم به ذهنم می رسد و آن رنگ صفحه ها است که به خاطر کاهی بودن کتاب را خوش خوان تر می کند. رنگ سفید چشم را اذیت و خسته می کند و نمی دانم چرا ناشران ما هنوز اصرار دارند کتاب ها را این طوری منتشر کنند (آیا کاغذ کاهی گران تر است؟ نمی دانم).

منبع: http://www.goodreads.com

روز دوازدهم ربیع الاول (24 دی)

به قول جناب كلينى،و مسعودى،و مشهور بين عامّه،ولادت رسول خدا صلّى اللّه و عليه و آله در اين روز بوده،و در آن دو ركعت نماز مستحبّ است كه در ركعت اول پس از سوره حمد سه مرتبه سوره كافرون و در ركعت دوم سه مرتبه سوره توحيد خوانده مى‏شود،و در اين روز رسول خدا صلّى اللّه و عليه و آله به مدينه وارد شدند،و شيخ فرموده:در چنين روزى در سال صدوسى‏ودو حكومت‏ بنى مروان به پايان رسيد.

منبع: کلیات مفاتیح الجنان, حاج شیخ عباس قمی (ره)

التماس دعا

کمدی انسانی

بعضی وقت‌ها دوست داریم کتابی ساده و روان بخوانیم، وقت‌هایی اصلاً حوصلهٔ پیچیدگی را نداریم، با این وجود دوست داریم کتابی بخوانیم که حرفی برای گفتن داشته باشد! دوست داریم آخرش حسی خوب داشته باشیم. «کمدی انسانی» نوشته ویلیام سارویان این ویژگی‌ها را دارد.

ویلیام سارویان (۳۱ اوت ۱۹۰۸ – ۱۸ مه ۱۹۸۱) یک نویسندهٔ آمریکاییِ ارمنی‌تبار است که نمایشنامه‌ها و داستان‌های کوتاه نوشته‌است. موضوعِ اصلیِنوشته‌های او دربارهٔ بزرگ شدنِ پسر یک مهاجر ارمنی در فقر است. این داستان‌ها در زمان رکودِ بزرگ محبوبیت یافتند. سارویان در فرزنو -محله‌ای ارمنی‌نشین در کالیفرنیا- بزرگ شد و صحنه و زمینهٔ بسیاری از نوشته‌هایش هم همین محله است.

کمدی انسانی داستانِ زندگیِ یک خانوادهٔ‌ فقیرِ امریکایی در زمانِ جنگ است که به علتِ شرکت‌کردنِ تنها نان‌آورِ خانواده در جنگ، وضعِ مادیِ آن‌ها از بد به بدتر گراییده است.

پسرِ چهارده سالهٔ خانواده هومر، با شغلِ نامه‌رسانی که در تلگراف‌خانه پیدا می‌کند به‌خانوادهٔ خود کمک می‌کند. هومر به مناسبتِ شغلِ نامه‌رسانی‌اش، تلگراف‌هایی حاویِ خبرِ مرگِ فرزندانِ خانواده‌ها، پیام‌های مرگ و زندگی، عشق و امید را به سراسرِ شهرِ ایثاکا می‌رساند. ضمناً زندگیِ خودش را هم دارد؛ آرزوهای کودکانه، حسدها و رنج‌ها، انتظارها و عشق‌های خودش.

برادرِ کوچکِ هومر، یولیسس که چهار سال دارد نیز برای خود دنیایی ساخته است. این دنیای کودکانه از حوادثِ رنگارنگ سرشار است. یولیسس در شهرِ کوچکِ ایثاکا به سیر و گشت مشغول است؛ به‌دام می‌افتد، یک بار گم می‌شود، ترس برش می‌دارد، سیاحت می‌کند و دنبالِ بچه‌های همسایه راه می‌افتد تا دست‌بردِ آن‌ها به زردآلوهای کالِ درختِ خانهٔ آقای هندرسن را تماشا کند.

ترجمهٔ کتاب هم خیلی روان و دل‌چسب است. مترجم این کتاب، خانم سیمین دانشور معروفِ حضور همه است؛ متولد سال ۱۳۰۰ شمسی در شهر شیراز، نویسنده و مترجمِ ممتازِ کشورمان که حتماً رمان سووشون را از ایشان خوانده‌اید.

از متن کتاب:

- عمیق نفس کشیدن را بیاموز

- در هنگام‌ غذا خوردن طعم‌ غذا را دریاب، و هنگامی که به خواب می‌روی به واقع بخواب.

- با تمام توان بکوش تا زندگی کنی.

- وقتی می‌خندی با تمام وجود بخند.

- همهٔ انسان‌ها روزی می‌میرند، اما همیشه بر این باوربوده‌ام که استثنایی دربارهٔ زندگی من وجود دارد.

منبع: http://asha.ir

کمدی انسانی

تو ایام فورجه ها فرصتی دست داد تا بتونم کتاب کمدی انسانی  نوشته ی ویلیام سارویان و ترجمه خانم سیمین دانشور رو بخونم.

این کتاب از ادبیات زمان جنگ و تحت تاثیر جنگ جهانی دوم نوشته شده و داستان زندگی یک خانواده ی فقیر امیریکایی در زمان جنگ که به علت شرکت کردن تنها نان اور خانواده در جنگ وضع مادی انها از بد به بدتر گرایید.پسر چهارده ساله ی خانواده هومر با شغل نامه رسانی که داره تلگرافهایی رو که حاوی خبر مرگ فرزندان خانواده هاست پیامهای مرگ و زندگی عشق و امید را به سراسر شهر می رساند.

کمدی انسانی ابتدا به صورت سناریو و برای فیلم تنظیم شده بود در سال ۱۹۴۲ سارویان بنا به دعوت کارگاه های فیلمبرداری به هالیوود رفت تا فیلم کمدی انسانی رو زیر نظر خودش تهیه کنه ولی چون فیلمبردارها به راهنماییهاش توجه نکردند و  جنبه های تجاری فیلم رو در نظر گرفتند سارویان هالیوود رو ترک کرد.

اما این فیلم با شرکت میکی رونی تهیه شد و به بازار اومد .

سبک کتاب رئالیسم سادست سارویان حوادث زمان کودکی و تجاربی که از کارهای گوناگون به دست اورده بوده رو مایه اصلی داستانهاش قرار داده.

 هر دیدنی احساس و تجربه ای به دنبال خودش داره و هنر نویسنده در این است که این احساس رو به ذهن خواننده انتقال بده و تلقین کنه.به نظر من سارویان تو این کتاب خیلی قشنگ تونسته این کار رو انجام بده.فضا سازیهایی که انجام داده و دقتی که تو توصیف داره خوندن کتاب رو برای ادم جذاب می کنه به طوریکه من به شخصه دوست نداشتم کتاب تموم شه و از اون فضایی که ترسیم کرده بیرون بیام.

سارویان تو  مقدمه نمایشنامه ی "دوره ی زندگی شما" عقیدش رو نسبت به زندگی این طور بیان کرده:

"در دوره ی زندگی خود واقعا زندگی کنید تا در مدت کوتاهی که در این جهان هستید به غم دنیا نیفزایید بلکه با لبخند به حیات به شادی بی پایان زندگی چیزی بیفزایید."

چند تا جمله از کتاب رو که برام جالب بود زیرش خط کشیدم و براتون می نویسم  امیدوارم به نظر شمام جالب باشه:

"احساس این مطلب که از جنگ چه دردها می زاید.چه دردها برای کسانی که هرگز  نزدک ان نشده اند." ص 56

"بعضی مردم را دماغشان هدایت می کند،یعنی از خودشان اراده ای ندارند و افسارشان دست دیگری است." ص73

"هر کس در دانیا از عده ای بهتر است و به خوبی یک عده ی دیگر هم نیست."ص81

"درست نمی دانم ،اما به گمانم ادم وقتی واقعا قدر وطنش را می داند که خطری وطن را تهدید کند.در غیر این صورت ادم حتی وجود وطنش را حس نمی کند.درست مثل خانواده اش." ص129

"ادم وقتی بزرگ می شود واز ته و توی کار سر در می اورد تازه گریه اش می گیرد و دلش به درد می اید." ص189

"انسانی واقعی است که می تواند گریه بکند.اگر انسانی باشد که به عمرش به دردهای دنیا گریه نکرده باشد،انسان نیست بلکه از زباله ،از خاک راهی که بر ان قدم می گذارد هم پست تر است" ص191

"انسان واقعی باید بکوشد که درد را از میان بردارد."ص 191

"اهمیتی به اشتباههای خود نده.از اشتباه نترس و از این که ممکن است باز هم اشتباه کنی روحیه ی خود را نباز."ص198

"اگر افتادی،اگر دیگران گولت زدند و به دامت انداختند یا خودت خود را با سر به زمین زدی ،برخیز و از نو شروع کن." ص198

"این نکته را درک کن که ادم خوب باید از شخصیت خودش سپاسگزار باشد.زیرا اگر انسان خوب باشد خوبی او فقط متوجه خودش نمی شود،به من و دیگران هم نفوذ و سرایت می کند."ص249

"بزرگی خودت را حفظ کن و ضمنا با فروتنی هم ان را بپذیر." ص249

---

 کتاب تقدیم شده به تاکوهی سارویان مادر نویسنده.

۲۹۱ صفحه است و از ۳۹ قسمت تشکیل شده.

سه بار چاپ شده و اخرین چاپش هم شهریور ۸۰ بوده.

منبع: www.spencer.blogfa.com

روز دهم ربیع الاول (22 دی)

شيخ «مفيد» -رضوان اللّه جلّ جلاله عليه-در كتاب «حدائق الرياض» در ضمن اعمال ماه ربيع الاول آورده است: «در روز دهم ربيع الاول ، پيامبر اكرم-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-با امّ المؤمنين «خديجه بنت خويلد» -رضى اللّه عنها-ازدواج نمود، در حالى كه «خديجه» ۴١  ساله بود و پيامبر  ٢۵  سال داشت. ازاين‌رو، مستحب است انسان اين روز را براى سپاسگزارى از خداوند متعال به خاطر جمع بين رسول خود و حضرت خديجه كه زنى شايسته، خشنود از خدا و مورد پسند [پاكيزه]بود، روزه بدارد.»

منبع: اقبال الاعمال، سید ابن طاووس قدس سره

التماس دعا

کمدی انسانی از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

'کمدی انسانی
نویسنده	ویلیام سارویان
موضوع	ادبیات
زبان	انگلیسی

کمدی انسانی نام یک کتاب ادبی است که توسط ویلیام سارویان، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است.

ویلیام سارویان

رمان

دلیر مرد جوان بر روی ذوزنقه پرنده (۱۹۳۴) • مزاحمت ببرها (۱۹۳۸) • اسم من آرام (۱۹۴۰) • کمدی انسانی (۱۹۴۳) • ببر تریسی (۱۹۵۱) •

داستان کوتاه

تابستان اسب سپید زیبا (۱۹۳۸)

نمایشنامه‌

سلام فرنکی • دوره زندگی تو (۱۹۳۹) •  قلب من در کوهستان ها است (۱۹۳۹) •عشق یک آواز قدیمی است •عشق من در کوهستان ها است • غار نشینان (۱۹۵۸) •

منبع: http://fa.wikipedia.org

وداع با اسلحه

کتاب به شکل خیلی واقعی داستان یه مرد را روایت می کنه که کاملا بی تفاوت با یه پرستار آشنا می شه ولی آروم آروم (کاملا مثل دنیای واقعی) وقتی به خودش میاد می بینه که اون زن همه ی زندگیش شده.

روز نهم ربیع الاول (21 دی)

روز عيد بزرگ است،و روز عيد بقر است،و براى آن شرح مفصلى است كه در جاى خود ذكر شده.در روايتى‏ آمده:هركه در اين روز چيزى انفاق كند،گناهانش آمرزيده مى‏شود.

منبع: کلیات مفاتیح الجنان, حاج شیخ عباس قمی (ره)

التماس دعا

وداع با اسلحه

بسم الله الرحمن الرحیم

رضای امیرخانی  سیاهه ی صدتایی رمانی دارد که در آن صد رمان برتر دنیا را انتخاب کرده و به گفته ی خودش باید حداقل 50 تای این رمان ها را خواند.

از ارنست همینگوی 2 کتاب در سیاهه وجود دارد. پیرمردودریا و وداع با اسلحه. امیرخانی می گوید وداع با اسلحه بهتر است.

کتابی است 240 صفحه ای به ترجمه نجف دریا بندری. مترجم را هم خود امیرخانی معرفی کرده بود. من که نپسندیدم. یعنی یا بعضی قسمت های رمان ضعیف است یا ترجمه. که البته به نظرم گزینه اول درست باشد.

به نظرم داستان هایی که همینگوی می نویسد بیش از آنکه از تخیلش برآمده باشد از علاقه اش و بیش تر از آن از تجربه و فضای زندگی اش باشد.

وداع با اسلحه داستان جوانی امریکایی است حاضر در جنگ جهانی اول و در جبهه مرز های ایتالیا و اتریش. جوان برای خواندن رشته معماری به ایتالیا آمده و با شروع جنگ به جبهه اعزام می شود.

در جبهه مسئول اتومبیل های درمانگاه است. پرستاری انگلیسی را می بیند و فقط می خواهد چند روزی با او باشد و بعدتر عاشقش می شود. وقتی جوان به ماموریت می رود، در اثر انفجاری مصدوم می شود. اورا به بیمارستانی منتقل می کنند. بیمارستانی شلوغ و کثیف. بعد از مدتی به بیمارستان تازه تاسیسی که مخصوص امریکایی هاست منتقل می شود.از قضا معشوقه اش هم درست به همان بیمارستان منتقل می شود. و این دو روزها و شبهای خوشی را در بیمارستان باهم سپری می کنند. پرستار باردار می شود و جوان به جبهه اعزام می شود. پس از عقب نشینی بزرگ ایتالیا در مقابل آلمانی که به کمک اتریش آمده، جوان از جبهه فرار می کند و به سراغ دوستش که حالا همسرش است می آید و با هم با قایق به سوییس فرار می کنند. در سوییس هم اوقات خوشی دارند تا این که در زایمان پسر مرده به دنیا می آید و خانم پرستار انگلیسی هم بر اثر خونریزی می میرد. و والسلام.( البته بنده کنار خلاصه کردن کتاب زحمت سانسورش را هم کشیدم)

 

این رمان جزءاولین رمان های خارجی است که می خوانم و شاید همین باعث شود دیگر رمان خارجی نخوانم.

رمان بیش از آنچه که فکرش را می کردم ضعیف بود. رمان های جنگ خودمان را خیلی بیشتر ترجیح می دهم. مثلا کتاب دشت بان احمد دهقان را اگر بخواهی مقایسه کنی با این کتاب.

هردو در جنگ هستند. هردو از عشقی حکایت می کنند و هردو به نحوی در حال فرار هستند. اما تصویر سازی های دشت بان باعث می شود خودت را کاملا درون داستان تصور کنی و وداع با اسلحه بیش از یک داستان نیست. دشتبان هر چند در جبهه جنگ نیست اما در دل جنگ است و وداع با اسلحه در جبهه است و خواننده هیچ شرایط خاصی را احساس نمی کند. حکایت عشقی که در دشتبان هست واقعا انسان را متوجه عشق پسر به دختر می کند و وداع با اسلحه هرچند که بیشترش در این باره است اما همه اش با حرف های سطحی می گذرد. که هیچ وقت با آنها همراه نشدم.

و در هردو معشوق ها از بین می روند. اما در دشتبان شوکه شدم. و در وداع با اسلحه هیچ احساس خاصی نداشتم. حتی پس از داستان احساس پشیمانی کردم از تلف کردن وقتم برای این کتاب!

شایدهم درک نکردنم به خاطر فاصله زیاد شرایط باشد و اختلاف عقاید و فرهنگ ها و ...(ازهمین چیزایی که می گن) اما اگر از این نظر هم بخواهیم ببینیم جالب است.

جالب است که در جنگ یکی از مسایل اصلی که برای فرماندهان و مدیران جنگ مطرح است فرار سربازان است. در قصه تقریبا همه ی افراد حاضر از جنگ متنفرند و حاضران در جنگ یا به فکر فرار از جنگ هستند و آنهایی هم که به فرار فکر نمی کنند به فکر گرفتن مدال هستند! در واقع هیچ کس به خود جنگ فکر نمی کند.

مقایسه کنید با جنگ خودمان و اصراری که نوجوان تر ها برای اعزام به جبهه داشتند.

شاید تنها فایده ای که خواندن این رمان ها داشته باشد، شناخت فرهنگ کشورهای مختلف و مواردی از این دست باشد. که البته کم هم نیست!

منبع: http://enshaman.blogfa.com

لیست کتاب ها

ردیف/کتاب/نویسنده/ناشر

/... تا رهایی منظومه ها و شعرها/حمید مصدق/زریاب

/101 راه برای کشتن رییس خودتان/سارا فروغی اصل/سبزان

/110 حدیث از فضائل امیر المؤمنین علیه السلام//

/125 نکته کوچک زندگی "آنچه زنان دوست دارند مردان بدانند؟" برای آقایان/باربارا دی آنجلیس/راستین

ادامه نوشته

کتاب وداع با اسلحه - ارنست همینگوی

وداع با اسلحه ( A Farewell to Arms) رمانی از ارنست همینگوی (۱۸۹۹-۱۹۶۱)، نویسنده امریکایی و برنده جایزه نوبل ادبیات، که در سال ۱۹۲۹ منتشر شد.
سرخوردگی از چیزهای مقدس و وازدگی از کلمات مجرد یکی از مشخصات اصلی نسل بعد از جنگ جهانی اول بود. جوانانی که با شور و شوق به جبهه رفته بودند، از آنچه مقدس و پر افتخار بود رمیدند و آن قدر کلمات پرطمطراق در گوششان فرو خوانده شد که حالت آشوب به آنها دست داد.همینگوی کسی بود که بهتر از هر کسی این حالت را دریافت.
سادگی بی‌خدشه این رمان، زیبایی کم‌نظیری به آن می‌دهد. هنر همینگوی در این است که موضوعی رمانتیک را به طرزی غیررمانتیک نقل می‌کند، و این نکته تناقضی بس گیرا به وجود می‌آورد که سخت‌گیرترین خواننده‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در اوایل ۱۹۱۷، هنری به عشق اعتقاد ندارد و جنگ به نظرش ورزشی سرگرم‌کننده می‌آید؛ اما در پایان همان سال، به حقیقت عشق و جنگ پی می‌برد. هنر نویسنده درمحسوس گرداندن این تحول خاصه بدان سبب است که نه دست به تجزیه و تحلیل می‌زند و نه دست به نقل جمله‌های سنگین و پرمعنی، بلکه فقط به واقعیت و مطالب عینی و روزمره اکتفا می‌کند. اگر هنری تغییر کرده‌است، بدان سبب است که زیسته و آموخته‌است. رمان بدان اکتفا می‌کند که آنچه او می‌بیند به ما نشان دهد و ملاحظات او را منعکس کند. خواننده، قهرمان داستان را گام به گام دنبال می‌کند و نرم نرم، بدون آشفتگی، به جایی می‌رسد که او را دوست بدارد و خود را جای او بگذارد. سرانجام باید گفت سبک همینگوی چنان نرم و هموار است که هیچ تلاش و تقلایی را نشان نمی‌دهد. این سبک، که در آن زمان انقلابی تلقی می‌شد، نویسندگان بسیاری، به خصوص امریکاییان را تحت تأثیر قرار داد. همه آنها کوشیدند، در حد توان خود، از همینگوی تقلید کنند، ولی بیهود بود. چون همینگوی شگردهایی خاص خود دارد که برخلاف معمول، به نوشته‌هایش طبیعی بودنی ستایش‌انگیز می‌بخشد. گفتگوها و سرگذشتها در یکدیگر حل می‌شوند و به صورتی زلال، به گونه‌ای تحسین برانگیز زلال، جریان می‌یابند.

منبع: http://readbook.ir

عباس معروفی

هیچ کس

دگمه‌های مرا

باز نکرده بود

جز تو

که می بستی و باز می‌کردی...نمی‌دیدی دگمه‌ی آستینت

به یقه‌ام دوخته شده

و نگاهت بر لب‌هام

دال یادم رفته بود یا میم؟

بوسیدن که یادم نمی رود

عشق من!

به یقه‌ام دوخته شده

و نگاهت بر لب‌هام

دال یادم رفته بود یا میم؟

بوسیدن که یادم نمی رود

عشق من!

به یقه‌ام دوخته شده

و نگاهت بر لب‌هام

دال یادم رفته بود یا میم؟

بوسیدن که یادم نمی رود

عشق من!

رمان وداع با اسلحه اثر همینگوی

سادگی بی‌خدشه این رمان، زیبایی کم‌نظیری به آن می‌دهد. هنر همینگوی در این است که موضوعی رمانتیک را به طرزی غیررمانتیک نقل می‌کند، و این نکته تناقضی بس گیرا به وجود می‌آورد که سخت‌گیرترین خواننده‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در اوایل ۱۹۱۷، هنری به عشق اعتقاد ندارد و جنگ به نظرش ورزشی سرگرم‌کننده می‌آید؛ اما در پایان همان سال، به حقیقت عشق و جنگ پی می‌برد. هنر نویسنده درمحسوس گرداندن این تحول خاصه بدان سبب است که نه دست به تجزیه و تحلیل می‌زند و نه دست به نقل جمله‌های سنگین و پرمعنی، بلکه فقط به واقعیت و مطالب عینی و روزمره اکتفا می‌کند. اگر هنری تغییر کرده‌است، بدان سبب است که زیسته و آموخته‌است. رمان بدان اکتفا می‌کند که آنچه او می‌بیند به ما نشان دهد و ملاحظات او را منعکس کند. خواننده، قهرمان داستان را گام به گام دنبال می‌کند و نرم نرم، بدون آشفتگی، به جایی می‌رسد که او را دوست بدارد و خود را جای او بگذارد. سرانجام باید گفت سبک همینگوی چنان نرم و هموار است که هیچ تلاش و تقلایی را نشان نمی‌دهد. این سبک، که در آن زمان انقلابی تلقی می‌شد، نویسندگان بسیاری، به خصوص آمریکاییان را تحت تأثیر قرار داد. همه آنها کوشیدند، در حد توان خود، از همینگوی تقلید کنند، ولی بیهود بود. چون همینگوی شگردهایی خاص خود دارد که برخلاف معمول، به نوشته‌هایش طبیعی بودنی ستایش‌انگیز می‌بخشد. گفتگوها و سرگذشتها در یکدیگر حل می‌شوند و به صورتی زلال، به گونه‌ای تحسین برانگیز زلال، جریان می‌یابند.

منبع: http://ebook.p30i.com

وداع با اسلحه(همینگوی)

نجف دریابندری در "پیرمرد و دریا" مروری بر آثار و زندگی ِ همینگوی داشته، که بسیار خاندنی ست. 

طبق توافقی که با دریابندری درباره ی آثار همینگوی داشته م، چیزی که بیش از همه میان کتابهاش مطرح است، شخصیت ِ "شریف" آنهاست. شخصیت هایی که جدا از مکان و زمان و موقعیت، همیشه طبق فطرت خود، انسانیت شان را حفظ کرده اند، حتی در شرایط بسیار سختی همچون جنگ.

نمیدانم چرا در این بین، یادم به اشخاص کتابهای داستایوفسکی افتاد.. 

شخصیت های اصلی داستایوفسکی اغلب، انسان های "اشراف زده" ای هستند که عوض مشکلات بیرونی، درگیر مشکلات و درگیریهای درونی خودشانند. آن ها که انگار همه ی شرافتشان را مدیون ِ اصل و نصب خود می دانند، بعد از مدتی زده می شوند از هرچیزی و حس می کنند فریب خورده اند یا نه، پی می برند که شرافت در درون آدمی و از سرشت او برمیخیزد نه از سابقه ی فامیلی اش.

باری... من همیشه شخصیت های هر دو نویسنده را دوست داشته م. "همینگوی ای ها"! را ستوده م و "داستایوفسکی ها را" توی خودم مدام جستجو کرده م. 

و اما برویم سراغ "وداع با اسلحه"..

همینگوی مثل همیشه همان نثر بی تکلف و بی پیچیدگی خاص خودش را داشت. شخصیت اصلی، در ابتدا مردی ست بی هیچ وابستگی، به قدر کافی محکم و کاردان. احساساتی نمی شود و هیچ چیز آنطور که باید بر نمی انگیزدش. با این همه دختری در همان حوالی دلش را ناخاسته می رباید...

من که نقد نمیدانم، دلم هم نمیخاهد قصه را تعریف کنم!

تنها بگویم که همه ی داستان شیفته بودم. جریان داستان همه ی شما را با خودش می برد. دوباره همه مان نرسیده به نقطه ی پایان شروع به امیدواری می کنیم... دلمان چیزی می خاهد که میدانیم کمابیش شدنی نیست. میدانیم این بار هم زندگی کم و کسری می آورد، ولی ما باز امیدواری خودمان را ادامه می دهیم....

و قسمت هایی از کتاب:

"اکنون مدتی گذشته بود و من هیچ چیز مقدسی ندیده بودم و چیزهای پرافتخار افتخاری نداشتند و ایثارگران مانند گاو و گوسفند کشتارگاه شیکاگو بودند، گیرم با این لاشه های گوشت کاری نمی کردند جز اینکه دفن شان کنند. کلمه های بسیاری بود که آدم طاقت شنیدنشان را نداشت و سرانجام فقط اسم جاها آبرویی داشتند... کلمات مجرد، مانند افتخار و شرف و شهامت یا مقدس در کنار نام های دهکده ها و شماره ی جاده ها و شماره فوج ها و تاریخ ها پوچ و بی آبرو شده بودند."

"... فقط یک فرق است میون اینکه آدم با یه دختری باشه که همیشه هم دختر خوبی بوده، یا با یک زن.

فرقش اینه که دخترها همیشه می ترسند."

"_..من فقط دو چیز دیگرو دوست دارم.: یکیش برای کارم بده، یکی دیگه ش هم فقط نیم ساعت یا پونزده دقیقه طول می کشه. گاهی هم کمتر.

_چیزهای دیگه ای هم خاهی داشت.

_ نه، هرگز چیز دیگه ای نخاهیم داشت. ما با همه ی آنچه ممکنه به دست بیاریم و ممکنه یادبگیریم متولد می شویم و هیچ وقت هم چیزی یاد نمی گیریم. بعد از اون هرگز چیز تازه ای گیرمون نمیاد. ما همه وقتی زندگی رو شروع می کنیم کامل هستیم. تو باید خوشحال باشی که لاتین نیستی.

_ اصلن چیزی به اسم "لاتین" وجود نداره. این رو می گن طرز تفکر لاتین. تو به عیب های خودت افتخار هم می کنی."

"زیر باران ایستاده بودیم و یک به یک ما را می بردند، بازپرسی می کردند و گلوله می زدند. تا آن هنگام همه آن هایی را که بازپرسی کرده بودند زده بودند. بازپرس ها دارای آن انصاف و عدالت و بی نظری زیبای کسانی بودند که با مرگ سر و کار داشته باشند از یک سرهنگ تمام متعلق به هنگ خط مقدم جبهه بازپرسی می کردند...."

"_ شما مومن به خدا هستید؟

_ شب ها بله.

کنت گرفی لبخندی زد و لیوان را بین انگشت هایش چرخاند.

_ من منتظر بودم همینطور که پا به سن می گذارم ایمانم بیشتر بشود. ولی مثل اینکه نشده. بسی جای تاسف است."

کتاب: وداع با اسلحه

نویسنده: ارنست همینگوی

ترجمه نجف دریابندری

انتشارات نیلوفر

منبع: http://mbooks.blogsky.com

وداع با اسلحه 'A Farewell to Arms'

نویسنده	ارنست همینگوی
برگرداننده	نجف دریابندری
ناشر	ناشر فارسی: انتشارات نیلوفر
تاریخ نشر	۱۹۲۹
سبک	رمان
کتاب‌شناسی ارنست همینگوی

وداع با اسلحه (به انگلیسی: A Farewell to Arms) رمانی است اثر ارنست همینگوی (۱۸۹۹-۱۹۶۱)، نویسنده آمریکایی و برنده جایزه نوبل ادبیات، که در سال ۱۹۲۹ منتشر شد.

ترجمه فارسی

این کتاب توسط نجف دریابندری به فارسی برگردانده و توسط انتشارات نیلوفر چاپ شده است. این ترجمه جزو ترجمه‌های اولیه دریابندری بوده است. وی در چاپ‌های بعدی ترجمه را مورد بازبینی قرار داد.

خلاصه داستان

جنگ جهانی اول، که در این کتاب از گوریتسیا، شهر کوچکی در شمال تریسته، در منتهی‌الیه سرحد ایتالیا به آن نگریسته شده‌است، چندان ترسناک به نظر نمی‌رسد و در انعکاس گنگ چند صدای توپ دوردست خلاصه می‌شود. ستوان فردریک هنری آمریکایی، که بر اثر جوانی و لاقیدی و ذوق به ورزش در ارتش ایتالیا استخدام شده‌است، در میان آمبولانس های خود و تالار ناهارخوری و شراب و زن زندگی بسیار مطبوعی دارد. با نزدیک شدن تدریجی زمستان صدای توپ ها بسیار کمتر می‌شود و درخواست مرخصی هنری را برای تمام زمستان می‌پذیرند. هنری از این فرصت برای خوش گذرانی در شبه جزیره استفاده می‌کند. وقتی به جبهه برمی‌گردد، با پرستاری انگلیسی آشنا می‌شود و تظاهر به دوست داشتن او می‌کند؛ در حالی که دروغ می‌گوید. پرستار هم تظاهر به باور کردن حرف او می‌کند؛ در حالی که چنین نیست. در خلال این احوال جنگ جان تازه می‌یابد. هنوز صحبت هنری با اطرافیانش راجع به جنگ تمام نشده‌است که می‌فهمد آنها چقدر از جنگ بیزارند. همان شب اول، وقتی که مشغول صرف شام مختصری از ماکارونی و پنیر با سربازان خود است، زخمی می‌شود. او را به بیمارستانی آمریکایی در شهر میلان منتقل می‌کنند. هنری از اتفاق پرستار انگلیسی را دوباره در آنجا می‌بیند. بین او و پرستار نوعی همدستی به وجود می‌آید؛ به نحوی که هنری شروع می‌کند به دوست داشتن او. زانویش به تدریج معالجه می‌شود. تابستان است. هنری پول دارد. تمرین راه رفتن می‌کند، اول با چوب زیر بغل و بعد با عصا. اما زیباترین تابستانها هم پایانی دارند. پرستار باردار است و هنری باید به جبهه برگردد. در جبهه اوضاع به کلی تغییر کرده‌است و دیگر صحبت از بازی در بین نیست. همه سخت می‌جنگند. بیزاری و خستگی چنان است که خفقان می‌آورد و فلج می‌کند. کشیشی که برای محتضران دعا می‌خواند، از منظره‌های رنج‌آور جنگ خلق و خویی تلخ پیدا کرده‌است و تقریباً درحال طغیان است. سروان رینالدی، بهترین دوست هنری، شب و روز خود را به جراحی زخمیها می‌گذراند. هنری می‌ترسد سیفلیس گرفته باشد. شراب همچنان مست می‌کند؛ ولی اوضاع را بهتر نمی‌کند. شوخیهای همیشگی دیگر سرگرم‌کننده نیست و خشم می‌آفریند. ای کاش دست کم اتریشیها با رسیدن زمستان از حمله منصرف می‌شدند؛ حتماً منصرف خواهند شد؛ اما هیچ معلوم نیست. خیلی کج‌خلق شده‌اند. هنری را به منطقه کوهستانی منتقل می‌کنند؛ هنوز به آنجا نرسیده‌است که حرکتی برای عقب‌نشینی شروع می‌شود. هنری با سه راننده‌اش به گوریتسیا برمی‌گردند. خسته و از پا درآمده به آنجا می‌رسند. شهر ازسکنه خالی است. هنری فقط چند کلمه‌ای که با عجله روی کاغذی نوشته شده‌است، روی دیوار ناهارخوری پیدا می‌کند. به او دستور داده‌اند که باقی‌مانده لوازم را تخلیه کند و به جایی منتقل سازد که قرار است ارتش دوباره در آنجا گرد آید. البته دستور دادن آسانتر از اجرا کردن است. در جاده چنان آشفتگیی حکمفرماست (عقب‌نشینی معروف کاپورتّو) که اتومبیلها قدم به قدم پیش می‌روند. اگر دشمن دست به بمباران می‌زد، چه کشتاری می‌کرد. به نظر عاقلانه‌تر می‌آید که آدم بیراهه را در پیش بگیرد و این طور خودش را درمعرض خطر قرار ندهد. ولی یکی از آمبولانسها به گل فرو می‌رود. سرجوخه‌هایی که به قصد زود رسیدن سوار آن شده‌اند، حاضر نیستند کمک کنند تا از گل بیرون بیاید و پا به فرار می‌گذارند. هنری، در اوج خشم و برآشفتگی یکی از آنها را می‌کشد. بیراهه‌ها نه به شهری می‌رسند و نه به جاده‌ای دیگر. مثل رودهایی که در ریگزار گم شوند، در میان مزرعه‌ها ناپدید می‌شوند. باید عقل را به کار انداخت و آمبولانسها را رها کرد و پیاده رفت. گلوله‌ای بی‌هدف، یکی از مردان را که شاید بهترین فرد از سه سرباز همراه هنری بود، درو می‌کند. یکی دیگر از رفقایش، وحشتزده پا به فرار می‌گذارد و به سوی شمال می‌رود تا خود را تسلیم کند. ستوان هنری و راننده‌ای که برایش باقی‌مانده‌است، پس از مدتی راهپیمایی بی‌هدف، جاده بزرگ را پیدا می‌کنند. روی پلی، مردانی مسلح افسرانی را که شناسایی می‌کنند، بازداشت می‌کنند. آنها را به چمنزاری می‌برند و پس از چیزی شبیه به محاکمه، تیرباران می‌کنند. هنری درست وقتی که باید در این به اصطلاح دادگاه حضور یابد، با پریدن در رودخانه خودش را نجات می‌دهد. از این لحظه به بعد، او قرارداد خود را با ارتش ایتالیا ملغا تلقی می‌کند. دیگر با این ارتش کاری ندارد. دست و پا می‌کند تا پرستار خود را، که تعطیلاتش را در استرزا می‌گذراند، پیدا کند. محلی که بی‌خیال انتخاب شده‌است، ولی موقعیتی عالی دارد؛ زیرا کافی است که برای عبور از مرز سوییس، آدم به انتهای شمالی دریاچه برسد. قبل از آنکه هنری فرصت اجرای این نقشه را پیدا کند، پیشخدمت مهمانخانه‌ای که هنری با او دوست شده‌است، خبر می‌دهد که بازداشتش قریب‌الوقوع است و قایقی در اختیار او می‌گذارد. هنری مدت هفت ساعت با سماجت پارو می‌زند و در صبحگاه، به لنگرگاه بندر کوچکی می‌رسد. نزدیکتر می‌رود و لباس متحدالشکل سربازان سوئیسی را تشخیص می‌دهد. از آن پس آرامش است و خوشحالی. زمستان لازمه تابستان است. ستوان سابق و پرستار سابق، به سان آدم و حوا، در خانه‌ای ییلاقی با خوشبختی در انتظار تولد فرزند خود هستند. اما، فرزند در زایمان می‌میرد و مادر را هم می‌کشد.

درباره کتاب

سادگی بی‌خدشه این رمان، زیبایی کم‌نظیری به آن می‌دهد. هنر همینگوی در این است که موضوعی رمانتیک را به طرزی غیررمانتیک نقل می‌کند، و این نکته تناقضی بس گیرا به وجود می‌آورد که سخت‌گیرترین خواننده‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در اوایل ۱۹۱۷، هنری به عشق اعتقاد ندارد و جنگ به نظرش ورزشی سرگرم‌کننده می‌آید؛ اما در پایان همان سال، به حقیقت عشق و جنگ پی می‌برد. هنر نویسنده درمحسوس گرداندن این تحول خاصه بدان سبب است که نه دست به تجزیه و تحلیل می‌زند و نه دست به نقل جمله‌های سنگین و پرمعنی، بلکه فقط به واقعیت و مطالب عینی و روزمره اکتفا می‌کند. اگر هنری تغییر کرده‌است، بدان سبب است که زیسته و آموخته‌است. رمان بدان اکتفا می‌کند که آنچه او می‌بیند به ما نشان دهد و ملاحظات او را منعکس کند. خواننده، قهرمان داستان را گام به گام دنبال می‌کند و نرم نرم، بدون آشفتگی، به جایی می‌رسد که او را دوست بدارد و خود را جای او بگذارد. سرانجام باید گفت سبک همینگوی چنان نرم و هموار است که هیچ تلاش و تقلایی را نشان نمی‌دهد. این سبک، که در آن زمان انقلابی تلقی می‌شد، نویسندگان بسیاری، به خصوص آمریکاییان را تحت تأثیر قرار داد. همه آنها کوشیدند، در حد توان خود، از همینگوی تقلید کنند، ولی بیهود بود. چون همینگوی شگردهایی خاص خود دارد که برخلاف معمول، به نوشته‌هایش طبیعی بودنی ستایش‌انگیز می‌بخشد. گفتگوها و سرگذشتها در یکدیگر حل می‌شوند و به صورتی زلال، به گونه‌ای تحسین برانگیز زلال، جریان می‌یابند.

محبوبیت

وداع با اسلحه به عنوان کتاب برتر در لیست های زیر انتخاب شده است:

• فهرست صد کتاب برتر همه زمانها به انتخاب گاردین
• صد رمان برتر به انتخاب کتابخانه مدرن
• صد رمان برتر تمام زمان‌ها به انتخاب دانیل برت

منبع: http://fa.wikipedia.org