۲ بهمن بهمن روز، جشن بهمنگان
بهمنگان یکی از جشنهای ایرانی در بهمن روز از بهمن ماه برابر با روز دوم بهمن است.
محتویات
- ۱ریشهشناسی بهمنگان
- ۲دربارهٔ وهومن
- ۳بهمنگان در نوشتههای کهن
- ۴پرنده و گل ویژه بهمنگان
- ۵پانویس
- ۶منابع
دعای روز اول ماه جمادی الثانی
آنچه که می خوانیم هنگام شروع ماه جمادی الثانی (روز اول ماه)
در كتاب «المختصر من الكتاب المنتخب» آمده است:
دعاى آغاز جمادى الثانى به اين صورت است:
اللَّهُمَّ يَا اللَّهُ [أَنْتَ الْقَدِيمُ يَا اللَّهُ] أَنْتَ الدَّائِمُ الْقَائِمُ يَا اللَّهُ أَنْتَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ يَا اللَّهُ أَنْتَ الْعَلِيُّ الْأَعْلَى
خداوندا، [اى خدا تو ديرينهاى، اى خدا]تو جاودانه و پابرجايى، اى خدا تو زنده و پايندهاى، اى خدا تو بلندپايه و برترى،
يَا اللَّهُ أَنْتَ الْمُتَعَالِي فِي عُلُوِّكَ إِلَهُ كُلِّ شَيْءٍ وَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ وَ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ صَانِعُ كُلِّ شَيْءٍ
اى خدا تو در بلندپايگى خود متعالى و معبود، پروردگار، آفريننده و سازندهى همهى اشيا
اعمال روز نیمه ی ماه جمادى الاوّل (21 دی)
در روز نيمه اين ماه در سال سی وشش فتح بصره براى امير المؤمنين ميّسر گشت، و ولادت حضرت زين العابدين عليه السّلام واقع شد، و در اين روز زيارت اين هر دو امام مناسب است.
منبع: کلیات مفاتیح الجنان، حاج شیخ عباس قمی (ره)
التماس دعا
۲۳ دی دی به دین روز، چهارمین جشن دیگان
دی به دین به روز بیست و سوم ماه در گاهشماری ایران باستان گفته میشود. در گاهشماری ایران باستان غیر از روز اول هر ماه که هرمزد روز نامیده میشود سه روز دیگر به ناماهورامزدا است که به صورت دی آمده و برای باز شناختن هر یک از این سه روز به نام روز بعد الحاق شده و دی به آذر (روز هشتم)، دی به مهر (روز پانزدهم) و دی به دین (روز بیست و سوم) گفته میشود. دی یکی از نامهای اهورامزداست و در اوستا به صورت دَثوش یا دَدوش یا دَذوه صفت و به معنی آفریننده آمدهاست.
روز هشتم، پانزدهم و بیست و سوم ماه دی برای آنکه نام این روزها با نام ماه یکی شده، اعیاد دانسته میشد.[۱]
سکوت
داستان کتاب متوسط بود ولی برای من نکات عجیب و جدیدی از ژاپن داشت. یکی از نکات جالبی که در کتاب به آن اشاره شده بود این بود که عده ای از مردم ژاپن که قبلا بودایی بودند و بعدا مسیحی شده بودند پس از تغییر دینشان همچنان ریشه های باورهای قبلی را در ذهن خود داشتند. مثلا خدا را به شکل انسان تصور می کردند.
(خطر لو رفتن داستان)
داستان کتاب مربوط به قرن هفدهم و زمانیست که مبلغان مسیحی (و البته شهروندان مسیحی) در ژاپن مورد آزار و شکنجه قرار می گرفتند. دو مبلغ پرتغالی با آگاهی از شرایط ژاپن تصمیم می گیرند برای تبلیغ به ژاپن بروند و در ژاپن پس از مدتی تبلیغ مخفیانه دستگیر می شوند؛ یکی از آن ها پس از تحمل شکنجه های زیاد خود را در آب غرق می کند و دیگری از دین خود برمی گردد.
قلب نارنجی فرشته
کتاب مجموعه ی داستانی است شامل 10 داستان کوتاه از مرتضی برزگر، وجه خاص بعضی از داستان ها راوی خاص آن هاست. داستان ها کمی بهتر از متوسط هستند.
۱۵ دی دی به مهر روز، سومین جشن دیگان
دی به مهر به روز پانزدهم ماه در گاهشماری ایران باستان گفته میشود. در گاهشماری ایران باستان غیر از روز اول هر ماه که هرمزد روز نامیده میشود سه روز دیگر به نام اهورامزدااست که به صورت دی آمده و برای باز شناختن هر یک از این سه روز به نام روز بعد الحاق شده و دی به آذر (روز هشتم)، دی به مهر (روز پانزدهم) و دی به دین (روز بیست و سوم) گفته میشود. دی یکی از نامهای اهورامزداست و در اوستا به صورت دَثوش یا دَدوش یا دَذوه صفت و به معنی آفریننده آمدهاست.
روز هشتم، پانزدهم و بیست و سوم ماه دی برای آنکه نام این روزها با نام ماه یکی شده، اعیاد دانسته میشد. روز پانزدهم دی ماه را دیبگان میگفتند و از خمیر یا از گِل شخصی را به صورت هیکل انسان میساختند و در راهرو و دالان خانه قرار میدادند.[۱]
اعمال روز سيزدهم، چهاردهم و پانزدهم ماه جمادى الاوّل (19 تا 21 دی)
در روز سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه جمادى الاوّل زيارت حضرت فاطمه زهرا عليها السّلام و بپا داشتن سوگ آن مظلومه مناسب است، زيرا در روايت صحيح وارد شده است كه آن حضرت پس از پدر بزرگوارش بيش از هفتادوپنج روز زنده نبود، و بنا بر مشهور كه وفات رسول خدا صلّى اللّه و عليه و آله در بيست و هفتم صفر بوده، بايد وفات آن بانوى بزرگوار در يكى از اين سه روز واقع شده باشد.
منبع: کلیات مفاتیح الجنان، حاج شیخ عباس قمی (ره)
التماس دعا
معرفی کتاب قلب نارنجی فرشته - مرتضی برزگر

قلب نارنجی فرشته - مرتضی برزگر - نشر چشمه - عکس: bekhoonesh.com
۸ دی دی به آذر روز، دومین جشن دیگان
دی به آذر به روز هشتم ماه در گاهشماری ایران باستان گفته میشود. در گاهشماری ایران باستان غیر از روز اول هر ماه که هرمزد روز نامیده میشود سه روز دیگر به نام اهورامزدااست که به صورت دی آمده و برای باز شناختن هر یک از این سه روز به نام روز بعد الحاق شده و دی به آذر (روز هشتم)، دی به مهر (روز پانزدهم) و دی به دین (روز بیست و سوم) گفته میشود. دی یکی از نامهای اهورامزدست و در اوستا به صورت دَثوش یا دَدوش یا دَذوه صفت و به معنی آفریننده آمدهاست. روز هشتم، پانزدهم و بیست و سوم ماه دی برای آنکه نام این روزها با نام ماه یکی شده، اعیاد دانسته میشد.[۱]
| ترتیب | نام روز به اوستایی | نام رایج | معنی |
|---|---|---|---|
| ۱ | اهورامزداه | هرمزد | نام خداوند |
| ۲ | وُهومَنَه | بهمن | منش نیک |
خدمتکار و پروفسور
کتاب داستان متوسطی دارد که مربوط به ریاضیدانیست که در تصادفی حافظه ی خود را از دست داده و فقط قبل از سال 1975 را به یاد می آوَرَد و از آن به بعد فقط 80 دقیقه در خاطرش می ماند و برای این که مسائل را فراموش نکند آنها را روی کاغذ می نویسد و به لباسش وصل می کند. خدمتکاری برای کار و مراقبت از ریاضیدان به منزل او می رود و کم کم به او و مسائل ریاضیی که او مطرح می کند علاقه مند می شود، پسر خدمتکار و ریاضیدان هم با هم ارتباط خوبی برقرار می کنند.
۵ دی سالروز شهادت آشو زرتشت، اَبَراِنسان بزرگ تاریخ
مرگ زرتشت در پنجم دی ماه گاهشماری ایرانی واقع شدهاست این روز را روز خورایزد گویند. به روایت برخی از نوشتههای اوستایی زرتشت، پیامبر ایرانی پس از پایان رسالت خود که بخشی از آن آموزش راستی و رستگاری و آرامش به انسانها بود، در شهر بلخ به سر میبرد. او هفتاد و هفت سال از عمرش میگذشت و در آتشکده شهر بلخ به آموزش و راهنمایی انسانها میپرداخت و این هنگامی بود که گشتاسب کیانی، فرمانروایی آن سامان را به عهده داشت. گشتاسب و پسرش اسفندیار از بلخ که پایتخت آن زمان بود خارج شده بودند و فرمانروای تورانی ارجاسب، که دشمن دیرینه ایرانیان بود از موقعیت استفاده کرد و توربراتور فرمانده سپاه خود را با لشکری بسیار به ایران فرستاد. لشکر تورانی، دروازههای شهر بلخ را با همه دلاوریهای ایرانیان در هم شکستند و هنگامی که اشو زرتشت پیامبر ایرانی با لهراسب و گروهی از پیروانش در آتشکده بلخ به نیایش مشغول بودند حمله کردند و وی را کشتند. زرتشتیان در روز خورایزد و دیماه به آدریان و معابد روی میآورند و نیایش پروردگار یکتا را به جا میآورند.
۱ دی روز میلاد خورشید؛ جشن خرم روز، نخستین جشن دیگان
خرم روز (زادروز خورشید) روز اول از ماه دی است و به مناسبت برخورد نام روز با نام ماه که نام خداوند نیز بود در ایران باستان جشن گرفته میشد. روزی بزرگ بود مشحون از آداب و مراسم دینی و غیر دینی. زرتشتیان به ویژه پارسیان این روز را بسیار محترم شمرده و آنرا دی دادار جشن مینامند. ابوریحان بیرونی می گوید دی ماه را خُورماه نیز میگویند و روز اول ماه را خرهروز یا خورهروز نامند.
دی صفت میباشد از مصدر «دا» به معنی دادن و ساخت و آفریدن و به معنای دادار و آفریدگار است و در نامههای اوستایی اغلب به جای واژه اهورامزدا به کار رفته است. اگر با نامسی روز ماه توجه کنید، مشاهده مینمایید که روزهای هشتم، پانزدهم و بیست و سوم هر ماه به نام دی (روز) نامگذاری شده که برای تمیز آنها از یکدیگر، هر یک به نام روز بعدش خوانده شدهاست و اورمزد که آن هم نام خداوند میباشد. بدین گونه اورمزد، دی به آذر، دی به مهر و دی به دین بنابراین در ماه دی چهار روز به نام خدا نامیده شدهاست. کسانی چوننیبرگ و کریستن


